Wetenschappelijk onderzoek bevestigt: het spinnen van een kat is een unieke vocale vingerafdruk

Recent wetenschappelijk onderzoek heeft definitief de hypothese bevestigd dat het spinnen van een huiskat een stabiele vocale vingerafdruk vormt, wat een opmerkelijk contrast vormt met hun uiterst veranderlijke gemiauw. De resultaten van deze diepgaande studie, die onlangs zijn gepubliceerd in het gerenommeerde wetenschappelijke tijdschrift Scientific Reports, werden verkregen door de inzet van geavanceerde computationele instrumenten. Deze technologieën vertonen opvallende gelijkenissen met de complexe systemen die tegenwoordig wereldwijd worden gebruikt voor menselijke stemherkenning en biometrische identificatie.

Het internationale onderzoeksteam, waarin specialisten van het Museum für Naturkunde Berlin en de University of Naples Federico II nauw samenwerkten, voerde een uiterst gedetailleerde akoestische analyse uit. Hierbij werden de vocalisaties van zowel gedomesticeerde katten als hun wilde verwanten onder de loep genomen. Uit de uitgebreide data-analyse bleek dat het spinnen een constant en laagfrequent ritmisch patroon behoudt, ongeacht de situatie. Deze stabiliteit maakt het geluid tot een uiterst betrouwbare akoestische marker die ingezet kan worden voor de precieze identificatie van individuele dieren. De frequentie van het spinnen bij een gemiddelde huiskat bevindt zich doorgaans in een specifiek bereik dat varieert van 25 tot 150 Hertz.

Tegelijkertijd stelden de wetenschappers vast dat het gemiauw van katten een enorme mate van flexibiliteit en variatie vertoont. Dit geluid verandert vaak radicaal op basis van de specifieke context, of het nu gaat om een uiting van honger, een dringende behoefte aan menselijke aandacht of een reactie op een acute stressvolle situatie. Volgens de onderzoekers is deze vocale plasticiteit van het miauwen een direct gevolg van de duizenden jaren van co-existentie met de mens. Het heeft zich ontwikkeld tot een adaptief communicatiemiddel dat specifiek gericht is op interactie met mensen. Een vergelijkende studie met de vocalisaties van vijf verschillende soorten wilde katten, waaronder de jachtluipaard en de Afrikaanse wilde kat, bevestigde dat het gemiauw van onze huiskatten over een aanzienlijk groter bereik aan variaties beschikt dan dat van hun wilde tegenhangers.

De co-auteurs van dit baanbrekende onderzoek, waaronder Danilo Russo en de bekende bio-akoesticus Mirjam Knörnschild, maakten gebruik van methodieken die oorspronkelijk zijn ontwikkeld voor de automatische spraakherkenning bij mensen. Het doel hiervan was om vast te stellen hoe accuraat computergestuurde systemen een specifieke vocalisatie aan een individuele kat konden koppelen. Co-auteur Anja Schild onderstreepte in de resultaten dat elke kat in de onderzoeksgroep over een volstrekt uniek en eigen spingeluid beschikte. Hoewel het spinnen van oudsher vooral wordt geassocieerd met gevoelens van diepe ontspanning en veiligheid, fungeert het in feite als een weerspiegeling van de permanente, aangeboren identiteit van het dier. In schril contrast hiermee dient het miauwen vooral als een strategisch instrument om met menselijke eigenaren te onderhandelen.

De wetenschappers achter de studie suggereren dat een nog diepere analyse van de subtiele akoestische verschuivingen in het spinnen in de toekomst van onschatbare waarde kan zijn voor de diergeneeskunde. Dergelijke inzichten zouden kunnen bijdragen aan de vroege detectie van stressniveaus of een verslechtering van de algemene gezondheidstoestand van het dier, nog voordat er fysieke symptomen zichtbaar zijn. Concluderend kan gesteld worden dat het proces van domesticatie de vocale strategieën van katten fundamenteel heeft veranderd; ze zijn weliswaar "spraakzamer" geworden in hun omgang met mensen, maar hebben tegelijkertijd het conservatieve, laagfrequente signaal van het spinnen behouden als een onveranderlijke en betrouwbare identiteitsfactor in hun sociale relaties.