Gedragsexperte Cárdenas: Zes Sleutelsignalen in Hondentaal voor Beter Begrip

Het doorgronden van de communicatie van honden reikt verder dan het simpelweg interpreteren van blaffen of kwispelen, aldus dierengedragsexperte Isabel Cárdenas. Cárdenas, een psychologe gespecialiseerd in diergedrag, benadrukt dat de communicatie van de hond fundamenteel fysiek is en vol zit met essentiële nuances. Het vermogen van mensen om deze non-verbale taal te leren, is cruciaal voor een harmonieuze samenleving met huisdieren. Zij identificeert zes fundamentele signalen die de mens-dierband significant kunnen versterken.

Een van de meest verkeerd begrepen aspecten is de staartbeweging. Een kwispelende staart duidt uitsluitend op emotionele opwinding, wat zowel blijdschap als frustratie kan betekenen, en niet noodzakelijkerwijs geluk. Een brede, ontspannen kwispel wijst op tevredenheid, terwijl een stijve, hoge kwispel kan duiden op alertheid of zelfs agressie. De expert stelt dat de staart altijd beoordeeld moet worden in de context van de oren, de lichaamspanning en de ogen.

De ogen verschaffen eveneens vitale informatie over de gemoedstoestand van de hond. Een 'harde blik' of een intense, ononderbroken staar is vaak een voorbode van agressie of een waarschuwing dat de hond een object bewaakt. Omgekeerd kan het vermijden van oogcontact of het wegdraaien van het hoofd een poging zijn om een situatie te kalmeren. Wanneer de witte delen van de ogen zichtbaar worden, het zogenaamde 'walvisoog', signaleert dit angst of stress.

Naast de ogen en de staart zijn ook de algemene lichaamshouding en gezichtsuitdrukkingen onthullend. Een ontspannen houding kenmerkt zich door een vloeiend lichaam en een licht geopende mond met een ontspannen tong, wat vreugde en speelbereidheid communiceert. In tegenstelling hiermee duidt een stijve of verkrampte lichaamshouding op verhoogde alertheid of mogelijke agressie. Gedragingen zoals gapen en het likken van de lippen, vaak als onschuldig beschouwd, kunnen bij honden signalen van stress of ongemak zijn.

Honden zijn van nature dieren die conflicten vermijden en harmonie in hun sociale groep nastreven. Hun lichaamstaal dient om intenties duidelijk te maken en de afstand tot een persoon of object te reguleren. Het leren interpreteren van deze signalen, die al vanaf de eerste levensweken waarneembaar zijn, helpt mensen om hun eigen communicatie aan te passen. Menselijke interacties, zoals het aaien over de kop, kunnen in hondentaal als onbeleefd of bedreigend worden ervaren.

Media- en dier-menswetenschapper Maarten Reesink van de Universiteit van Amsterdam wijst erop dat de erkenning van dierlijke emoties en intelligentie een verschuiving teweegbrengt in de omgang met hen, nadat de relatie tussen mens en dier eeuwenlang ongelijk was. Het begrijpen van deze fysieke taal vormt de brug naar een dieper, wederzijds respectvol partnerschap.