Mechanisme Achter Kattengepurr Grotendeels Autonoom, Toont Oostenrijks Onderzoek

Recent wetenschappelijk onderzoek, gepubliceerd in tijdschriften als Current Biology, wijst op een fundamentele herziening van het begrip van het spinnen van de huiskat. Onderzoekers van onder andere de Universiteit van Wenen hebben specifieke anatomische kenmerken in het strottenhoofd van katachtigen geïdentificeerd die de vocalisatie autonoom maken. Dit mechanisme staat in contrast met eerdere aannames over constante neurale aansturing.

Het team identificeerde structuren die zij 'purring pads' noemen, ingebed in de vocale plooien. Deze kussentjes bestaan uit een combinatie van collageen en elastine vezels, wat resulteert in een verhoogde dichtheid van de stembanden. Deze verhoogde dichtheid stelt de stembanden in staat om te blijven vibreren bij lage frequenties, typisch tussen de 25 en 30 Hertz (Hz), met minimale vereiste aan continue spierinspanning. Het proces wordt beschreven als een passieve aerodynamische oscillatie, gebaseerd op het myoelastisch-aerodynamische (MEAD) principe.

Dit MEAD-principe daagt de eerdere Active Muscle Contraction (AMC) hypothese uit, die uitging van constante neurale input. Hoewel het brein een initiële impuls levert om het proces te starten, handhaaft de unieke anatomie van het strottenhoofd het ritme mechanisch. Experimenten met acht geëxciteerde strottenhoofden van huiskatten, verkregen na humane euthanasie met toestemming van de eigenaren, bevestigden dat deze structuren zelfstandig de spinfrequenties konden produceren zonder enige spiercontractie of neurale stimulatie.

De frequenties van 25 tot 30 Hz zijn significant, aangezien dergelijke lage geluiden doorgaans worden geassocieerd met veel grotere zoogdieren, zoals olifanten, die langere stembanden bezitten. De bevindingen, onder leiding van stemwetenschapper Christian Herbst, suggereren dat spinnen een fundamenteel ander doel kan dienen dan andere vocalisaties, zoals miauwen, die meer beïnvloed lijken door menselijke interactie. Onderzoek uit 2026 wijst er bovendien op dat het gespin fungeert als een unieke sonische vingerafdruk voor elk individueel dier.

De ontdekking biedt een nieuw perspectief op de fysiologie van de kat. De frequentie van het spinnen wordt naast genegenheid ook in verband gebracht met mogelijke helende eigenschappen, waarbij de vibraties mogelijk de genezing van botbreuken bevorderen. De resultaten benadrukken de evolutionaire specialisatie van het kattenstrottenhoofd voor het genereren van deze lage frequenties, een mechanisme dat sterk lijkt op het 'creaky voice' geluid dat mensen kunnen produceren.