Gaspar Hernàndez presenteert in nieuw boek brein als ontvanger van bewustzijn

De journalist Gaspar Hernàndez markeert met de recente publicatie van zijn boek, getiteld El camino de la consciencia, een duidelijke verschuiving in zijn carrière richting de verspreiding van diepgaande inzichten in spiritualiteit en psychologie. Dit werk introduceert een fundamenteel nieuw paradigma: de menselijke hersenen functioneren primair als een ontvanger, en niet als de producent, van bewustzijn, een entiteit die het fysieke omhulsel overstijgt.

Hernàndez baseert deze stelling op uitgebreid onderzoek, waarbij hij inzichten verzamelt uit gesprekken met spirituele leraren en de analyse van getuigenissen rondom bijna-doodervaringen (BDE's). Dit corpus van bewijs suggereert dat het bewustzijn een continuïteit kent die de fysieke dood overstijgt. De kern van Hernàndez' betoog is dat geluk een inherente staat is, die bereikt wordt door herverbinding met dit fundamentele bewustzijn. Deze oorspronkelijke staat wordt volgens de auteur vertroebeld door de mechanismen van sociale aanpassing en de onophoudelijke stroom van compulsief denken.

Om deze essentiële herverbinding te bewerkstelligen, pleit de auteur voor een proces van 'ontleren' van de blokkerende mechanismen, waarbij de nadruk ligt op het beteugelen van het dwangmatige, rationele denken. Dit compulsieve denken kan, indien onbeheerd, leiden tot een constante staat van stress die zowel het mentale als het fysieke welzijn uitput. Ter bevordering van deze innerlijke verschuiving adviseert Hernàndez het beoefenen van meditatie om de geest te kalmeren. De focus dient hierbij te liggen op het huidige moment en de stilte die zich manifesteert in de ruimte tussen de gedachten, een oefening die de lezer aanmoedigt de aard van het ware zelf te bevragen.

Het is een veelvoorkomend misverstand dat mindfulness vereist dat men stopt met denken; in plaats daarvan wordt men uitgenodigd om met afstand naar de gedachten te kijken, als voorbijtrekkende wolken, zonder ze vast te houden of weg te duwen. Dit proces van bewustwording, waarbij men opmerkt wanneer de aandacht afdwaalt en deze vriendelijk terugbrengt, is de ware oefening. Ondanks de sterke nadruk op de interne reis, onderstreept het werk van Hernàndez het cruciale belang van interpersoonlijke relaties. Hij verbindt de spirituele zoektocht expliciet met het ervaren van vreugde en affectie, en plaatst dit buiten de kaders van traditionele religieuze structuren.

Dit holistische perspectief, dat psychologie en praktische spiritualiteit integreert, wordt ook weerspiegeld in de vorm van de retraites die Hernàndez organiseert, waar deelnemers, vaak na reeds twee of meer eerdere sessies, dieper ingaan op de kwaliteiten van het bewustzijn. De wetenschappelijke kant van het verhaal wordt ondersteund door onderzoek, zoals dat van cardioloog Pim van Lommel, die BDE's bestudeerde en concludeerde dat bewustzijn niet noodzakelijkerwijs afhankelijk is van de fysieke toestand. Bovendien wijzen theorieën zoals de 'Quantum theory of consciousness' van Stuart Hameroff en Sir Roger Penrose op de mogelijkheid dat energie en informatie van het bewustzijn na de dood blijven bestaan. Dit alles schetst een beeld waarin de menselijke ervaring verder reikt dan de biologische grenzen, een thema dat de kern vormt van Hernàndez' boodschap.