Als we allemaal Eén zijn, moet ik dan werkelijk iedereen leuk vinden?
❓ VRAAG:
Ik ben de weg kwijt. Abraham zegt het volgende: “De emoties die je ervaart, zijn altijd indicatoren van de vibrationele harmonie of disharmonie tussen de gedachten waarop je menselijke brein is gefocust en het perspectief van je bredere, niet-fysieke zelf.” Betekent dit dat wanneer ik iemands geur of voorkomen onaangenaam vind en gevoelens van weerzin of afkeer ervaar, mijn emoties wijzen op een disharmonische denkwijze, alsof mijn 'niet-fysieke kern' alles geweldig moet vinden omdat we Eén zijn? Of ligt het aan mijn denken als ik niet geniet in iemands gezelschap, en moet ik mezelf dwingen om het toch leuk te vinden?
❗️ ANTWOORD van lee:
Ten eerste ziet uw niet-fysieke perspectief alles en iedereen anders; zij ziet hen als onderdeel van uw eigen heelheid.
Ten tweede is uw ego gebouwd op afscheiding, waardoor u uit de enorme diversiteit specifiek die zaken filtert die u 'niet aanstaan'.
Dit zijn simpelweg twee verschillende gezichtspunten, geen poging om u ervan te overtuigen dat 'afscheiding er goed uitziet'.
Abraham spreekt niet over het accepteren van het onaangename, maar over het feit dat u uw welzijn niet afhankelijk moet maken van externe factoren.
Daarom stelt hij voor om de aandacht niet op het vervelende te richten, om zo de ervaring van afscheiding niet verder te versterken.
Hij adviseert om te focussen op datgene waar u op dit moment blij van wordt, zodat u vanuit een gevoel van vreugde een ander perspectief krijgt. Dan veranderen externe situaties zo dat het onaangename transformeert of volledig uit uw leven verdwijnt. Zonder dat het u moeite kost.
Tegelijkertijd zult u, als u blijft hameren op het standpunt van afscheiding en op negatieve aspecten, daar zeker niet van verlost raken, laat staan dat u het perspectief van het niet-fysieke zult ervaren.
Een eenvoudige analogie.
Stel dat iemand op de top van een berg zit en vertelt over het uitzicht op het dal, terwijl u zelf beneden in dat dal staat en uw eigen omgeving ziet. Eerst krijgt u het besef door dat er van bovenaf een ander zicht mogelijk is. Daarbij ontkent de persoon op de berg niet wat u beneden ziet. Hij vertelt u echter niet alleen over zijn uitzicht, maar wijst u ook de weg die van bovenaf zichtbaar is. Focussen op het aangename is simpelweg het luisteren naar het advies van boven over hoe u naar een fijnere plek kunt wandelen.
