Het montagepunt van de Schepper: hoe aandacht een instrument voor verandering wordt

❓VRAAG:

Er is een lichaam. Er is een geest. Er is een 'Ik'. Zoals ik het ervaar, is het 'Ik' de Waarnemer; hij kijkt alleen maar, en op dit niveau ervaar ik geen emoties, geen plezier of verdriet, geen oordelen en geen goed of fout. Bovendien voel ik daar geen verveling, geen verlangens en geen drang naar verandering. Voor de Waarnemer maakt het werkelijk niet uit waar hij naar kijkt (of wat hij ervaart) – of dat nu miljarden jaren als een steen is of als de gelukkigste mens op aarde. Het lichaam ervaart fysieke sensaties, de geest interpreteert deze en genereert op basis daarvan gedachten en emoties, waarbij verlangens volgens één vast patroon ontstaan: de wens om positieve emoties te ervaren. Ontbreekt er in dit model niet nog een entiteit? Diegene waarover je het voortdurend hebt met de vraag "Wie ben ik"? Wie is degene die zowel wil als kan veranderen? Je zegt dat de geest niet in staat is om iets te veranderen. De Waarnemer wil niets, hij neemt alleen maar waar. Waar is hier de "Ik als Schepper"?

❗️ANTWOORD lee:

Dit "model" is een interpretatie vanuit de menselijke lineaire ervaring. Daarin lijken al deze concepten van "zijn" als het ware los in de lucht te hangen.

Als we spreken over het "Zijn", dan is dat slechts één Essentie, en u bent het perspectief van die Ene.

Het lichaam "is" niet zomaar, maar wordt gecreëerd als een ervaring van zelfidentificatie – "wie ben ik" – voor dit specifieke gezichtspunt.

Dit betekent dat u, zolang u zich in het lichaam bevindt, dit gebruikt om gewaarwordingen te ervaren in de door u gecreëerde fysieke wereld.

De geest is een mechanisme voor interpretatie, geen entiteit op zich.

Met andere woorden, al deze termen zijn beschrijvingen van verschillende elementen die samenwerken binnen één systeem van zelfkennis.

De poging om één element te isoleren en onafhankelijk van de andere te beschouwen, leidt tot een vertekening van de essentie van het Proces.

Wanneer men de Waarnemer daarom als iets losstaands ziet, bijvoorbeeld gescheiden van het lichaam, ontstaat er een illusie van afstandelijkheid, wat vervolgens leidt tot talloze filosofische discussies over het idee dat "niets bestaat", dat "alles slechts leegte is", enzovoort.

Indien u alles als één geheel integreert, beseft u dat gewaarwordingen deel uitmaken van de ervaring en geen "illusie van het lichaam" zijn. De essentie van de Waarnemer is niet om slechts "neutraal te zijn", maar om onderscheid te maken tussen de ene ervaring en de andere, en om emoties, sensaties, overtuigingen, gedachten enzovoort te herkennen.

Als Waarnemer kunt u zich ervan bewust worden: "deze vreugde ervaar ik omdat..." of "deze pijn heb ik op deze manier gecreëerd", of "deze ervaring heeft mij geleid naar...".

Hoewel het lichaam fysieke sensaties ervaart, kunt u deze ook zonder tussenkomst van het lichaam creëren; het is echter juist de lichamelijke ervaring die u de interpretatie ervan biedt. Daarnaast kunt u niet-fysieke gewaarwordingen hebben, zoals in dromen, die het lichaam bij het ontwaken vertaalt naar een eigen interpretatie via een "bijzondere hormonale mix". Op dat moment kunt u "bovenaards geluk" ervaren door een buitenlichamelijke ervaring die u via het lichaam – de chemie – fysiek waarneemt.

De "Ik als Schepper" is het gezichtspunt van de Ene. Want alleen de Ene schept binnen het Ene, door ervaringen in Zichzelf te creëren.