Eskalacja na Bliskim Wschodzie: Huti uderzają w Izrael w obliczu narastającego konfliktu USA z Iranem

Napięcia regionalne na Bliskim Wschodzie osiągnęły punkt krytyczny w piątek, 27 marca, oraz w sobotę, 28 marca 2026 roku. Wydarzenia te stanowią kolejną fazę operacji „Epic Fury”, którą Stany Zjednoczone i Izrael zainicjowały przeciwko Iranowi 28 lutego 2026 roku. W miniony weekend doszło do gwałtownego zaostrzenia działań zbrojnych, obejmującego bezpośrednie uderzenie jemeńskich bojowników Huti na terytorium Izraela oraz irański atak odwetowy na amerykańskie instalacje w Arabii Saudyjskiej. Równolegle do walk trwają intensywne starania dyplomatyczne, mające na celu ochronę kluczowych szlaków morskich przed całkowitą blokadą.

W piątek, 27 marca, irańskie siły przeprowadziły zmasowany atak z użyciem rakiet i dronów na bazę lotniczą Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej. Według doniesień agencji Associated Press, powołującej się na wiarygodne źródła, w wyniku ostrzału rannych zostało 15 amerykańskich żołnierzy, z czego stan pięciu określany jest jako ciężki. Nie był to pierwszy tego typu incydent – na początku marca baza stała się celem ataku, w którym zginął jeden żołnierz. Od momentu rozpoczęcia operacji „Epic Fury” łączny bilans strat personelu USA przekroczył już 300 rannych oraz 13 potwierdzonych ofiar śmiertelnych. Baza, położona na południowy wschód od Rijadu, pełni rolę strategicznego centrum logistycznego dla sił amerykańskich w regionie.

Kolejny etap eskalacji nastąpił w sobotę, 28 marca, kiedy wspierani przez Teheran jemeńscy Huti przeprowadzili swój pierwszy bezpośredni atak rakietowy na obiekty wojskowe w południowym Izraelu. Informację o operacji przekazał ruch Ansar Allah, a generał brygady Yahya Saree sprecyzował, że celem „zmasowanej salwy pocisków” były strategiczne punkty militarne. Siły Obronne Izraela (IDF) potwierdziły skuteczne przechwycenie rakiety balistycznej przez systemy obrony przeciwlotniczej, co zapobiegło ofiarom i zniszczeniom. Bojownicy zapowiadają jednak kontynuację działań ofensywnych aż do momentu całkowitego ustania „agresji na wszystkich frontach oporu”.

W odpowiedzi na rosnące zagrożenie Pentagon zarządził dalsze wzmocnienie obecności wojskowej. Do regionu trafiają dodatkowe jednostki, w tym od 2 000 do 3 000 żołnierzy z elitarnych Sił Natychmiastowego Reagowania 82. Dywizji Powietrznodesantowej. Do końca marca 2026 roku do Zatoki Perskiej ma wpłynąć okręt desantowy USS Tripoli, transportujący około 2 200–2 500 żołnierzy z 31. Jednostki Ekspedycyjnej Piechoty Morskiej (31st MEU). Obecność dowództwa 82. dywizji w Kuwejcie jest interpretowana jako demonstracja siły, a wyposażenie 31st MEU w maszyny MV-22 Osprey i myśliwce F-35B sugeruje gotowość do operacji desantowych, których celem mogłaby być irańska wyspa Chark.

Na arenie międzynarodowej trwają gorączkowe próby deeskalacji konfliktu. Ministrowie spraw zagranicznych Pakistanu, Arabii Saudyjskiej, Turcji oraz Egiptu zaplanowali spotkanie w Islamabadzie w dniach 29–30 marca 2026 roku, aby omówić mechanizmy łagodzenia napięć. Kluczową rolę mediatora między Waszyngtonem a Teheranem odgrywa Pakistan, reprezentowany przez premiera Shehbaza Sharifa oraz ministra spraw zagranicznych Mohammada Ishaqa Dara. Przekazali oni stronie irańskiej 15-punktowy plan pokojowy zaproponowany przez USA. Podczas rozmowy z Sharifem w dniu 28 marca, prezydent Iranu Masud Pezeszkian podkreślił, że fundamentem jakiegokolwiek dialogu musi być odbudowa wzajemnego zaufania.

Trwający konflikt drastycznie wpływa na globalną logistykę. Zaangażowanie Huti i zagrożenie blokadą cieśniny Bab al-Mandab, przez którą przepływa około 12% światowego handlu morskiego, pogłębia kryzys wywołany przez irańską blokadę cieśniny Ormuz. Ewentualne zamknięcie tego szlaku może wydłużyć czas transportu towarów między Azją a Europą o 7 do 10 dni, co nieuchronnie przełoży się na gwałtowny wzrost kosztów frachtu. W ramach działań zapobiegawczych Arabia Saudyjska zaczęła już przekierowywać część eksportu ropy naftowej przez port Janbu nad Morzem Czerwonym.