Davos 2026: Energetyczne „apetyty” sztucznej inteligencji wyzwaniem dla globalnej gospodarki

W dniach od 19 do 23 stycznia 2026 roku szwajcarskie Davos stało się areną kluczowych debat podczas dorocznego spotkania Światowego Forum Ekonomicznego (WEF). Tegoroczne dyskusje zdominowała kwestia bezpieczeństwa energetycznego, która nabrała szczególnego znaczenia w obliczu bezprecedensowego wzrostu globalnego zapotrzebowania na energię elektryczną.

Głównym czynnikiem napędzającym ten trend jest błyskawiczny rozwój sztucznej inteligencji (AI) oraz gwałtownie rosnąca liczba centrów przetwarzania danych. Rosnące zapotrzebowanie tych obiektów na moc obliczeniową generuje ogromne obciążenie dla globalnej infrastruktury, stawiając przed światem nowe wyzwania technologiczne.

Podczas obrad Majid Jafar, dyrektor generalny Crescent Petroleum i dyrektor zarządzający Dana Gas, przedstawił alarmujące prognozy finansowe. Zaznaczył on, że aby sprostać rosnącemu popytowi, konieczne jest zmobilizowanie globalnych inwestycji o wartości około 4 bilionów dolarów amerykańskich rocznie.

Zgodnie z przedstawioną wizją, kapitał ten powinien zostać skierowany na trzy fundamentalne filary nowej gospodarki:

• intensywny rozwój nowoczesnych źródeł energii;
• kompleksową modernizację sieci elektroenergetycznych;
• budowę wydajnych i skalowalnych centrów danych.

Eksperci uczestniczący w forum podkreślali, że bez wdrożenia pragmatycznych i wielowymiarowych strategii energetycznych, zaspokojenie potrzeb sektora cyfrowego będzie niemożliwe. Szacuje się, że do 2030 roku zużycie prądu przez same centra danych może przekroczyć poziom 1 000 terawatogodzin (TWh).

Prognozy wiodących organizacji analitycznych rzucają dodatkowe światło na skalę problemu. Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) przewiduje, że do 2026 roku konsumpcja energii przez centra danych wzrośnie do 1 050 TWh, co uczyni ten sektor piątym największym konsumentem energii na świecie. Z kolei Energy Intelligence prognozuje osiągnięcie progu 1 000 TWh w 2026 roku, co stanowi ponad dwukrotny wzrost w stosunku do 460 TWh odnotowanych w 2022 roku.

W debacie o przyszłości energetyki Majid Jafar wskazał na Bliski Wschód, a w szczególności na Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA), jako na region o strategicznym znaczeniu dla skalowania inwestycji. Region ten posiada unikalne zasoby i infrastrukturę pozwalającą na stabilizację globalnego rynku energii.

Według prognoz, regionalna produkcja gazu ziemnego ma wzrosnąć o około 30% do końca bieżącej dekady. Jednak realizacja tego ambitnego planu będzie wymagała nakładów rzędu 200 miliardów dolarów amerykańskich w formie inwestycji wspierających wydobycie i przesył surowca.

Jafar podkreślił również, że globalne przywództwo w nadchodzącej erze gospodarczej zdobędą te kraje, które potrafią harmonijnie połączyć dwa kluczowe aspekty: zapewnienie niezawodnych dostaw energii oraz przeprowadzenie szybkiej modernizacji sieci przesyłowych na masową skalę.

Ważnym punktem programu było „Śniadanie Liderów Energetyki”, zorganizowane wspólnie przez Majida Jafara oraz Musabbeha Al Kaabiego, dyrektora generalnego ds. Upstream w ADNOC. Spotkanie to stało się platformą wymiany myśli na temat ewolucji systemów energetycznych w dobie postępu technologicznego.

Głównym tematem rozmów była „Nowa agenda energetyczna: Dostęp, odporność i AI”. Uczestnicy doszli do wniosku, że centra danych stają się nowym „obciążeniem przemysłowym” współczesnej gospodarki, co sprawia, że modernizacja sieci i zapewnienie stabilnych dostaw prądu są kwestiami o znaczeniu krytycznym.

Ciągła praca centrów danych wymaga dostępu do energii o dużej mocy dyspozycyjnej, której nie są w stanie zapewnić wyłącznie źródła odnawialne ze względu na swoją niestabilność. W Davos dyskutowano o powrocie do energetyki jądrowej, czego przykładem jest Szwecja, traktująca atom jako fundament czystej i pewnej energii.

Równolegle, raport Międzynarodowej Unii Gazowniczej (IGU) wskazuje na gaz ziemny jako na paliwo idealnie nadające się do zapewnienia elastycznych mocy szczytowych. Gaz pozwala na skuteczne reagowanie na wahania popytu, wspierając jednocześnie globalne dążenia do dekarbonizacji bez narażania stabilności systemu.