Samodzielny debiut Violet Grohl

Scena muzyczna schyłku roku 2025 staje się świadkiem zderzenia rockowego dziedzictwa z ambientową pamięcią. Violet Grohl, dziewiętnastoletnia córka Dave'a Grohla, lidera Foo Fighters, postawiła pierwszy krok na szerokiej arenie muzycznej, rozpoczynając własną, solową drogę.

Dnia 5 grudnia 2025 roku ukazały się jednocześnie dwa utwory: „THUM” oraz „Applefish”. Kompozycje te zostały udostępnione cyfrowo, ale także w limitowanym nakładzie na płycie winylowej, która zniknęła z półek niemal natychmiast. Ten błyskawiczny sukces dowodzi, że zainteresowanie jej własnym głosem wykracza daleko poza cień sławnego nazwiska.

Oba premierowe nagrania prezentują odmienne oblicza artystki. „THUM” to energetyczny, nieco nerwowy rock alternatywny, przesiąknięty duchem lat 90. Słychać w nim echa takich zespołów jak Veruca Salt czy Hole – nawiązania do dekady, która ukształtowała brzmienie jej ojca. Z kolei „Applefish” to utwór powolny, niemal filmowy i oniryczny. W tej kompozycji łagodny wokal Grohl wysuwa się na pierwszy plan, dając słuchaczowi przestrzeń do kontemplacji i wsłuchania się w niuanse.

W procesie tworzenia swojego debiutanckiego materiału Violet współpracowała z cenionym producentem Justinem Raisenem. To ten sam twórca, który pracował nad nagraniami takich artystek jak Kim Gordon, Charli XCX czy Angel Olsen. Doświadczenie Raisena, zwłaszcza w kontekście pracy nad nominowanym do nagrody Grammy albumem Gordon pt. The Collective w kategorii najlepszy album alternatywny, jest wyraźnie słyszalne. Brzmienie umiejętnie balansuje między zakorzenieniem w estetyce grunge’u a wytyczaniem własnej, unikalnej ścieżki dla młodej twórczyni.

Wpływ debiutu Violet Grohl na współczesny krajobraz dźwiękowy jest znaczący. Dodaje on do globalnej ścieżki dźwiękowej zupełnie nowy głos w rockowej linii rodowej. Nie jest to jednak kalka Foo Fighters ani sentymentalny powrót do Nirvany. To raczej subtelne odgałęzienie, w którym energia lat dziewięćdziesiątych przechodzi przez wrażliwość pokolenia wychowanego w erze streamingu i akceptacji własnej kruchości jako normy. To dowód na to, że muzyczna spuścizna rodu, zamiast powielać wzorce, potrafi wygenerować zupełnie nową barwę i jakość.