Ricecooker prezentuje „Favorite Dinner Guest”: Popowa odpowiedź na globalną epidemię samotności

30 stycznia 2026 roku indonezyjskie trio Ricecooker z Dżakarty oficjalnie zaprezentowało swój debiutancki album studyjny zatytułowany „Favorite Dinner Guest”. Płyta składa się z 11 utworów nagranych w całości w języku angielskim, co stanowi przemyślany i świadomy krok w stronę wyjścia poza lokalny rynek muzyczny. Celem artystów jest dotarcie do szerszej publiczności, zarówno w regionie Azji Południowo-Wschodniej, jak i na poziomie globalnym.

Tytuł wydawnictwa nie jest jedynie chwytliwym hasłem, lecz głęboką metaforą towarzysza dla osób zmagających się ze współczesną izolacją. Członkowie zespołu otwarcie przyznają, że głównym motywem przewodnim ich twórczości jest walka z tak zwaną „epidemią samotności” (loneliness epidemic). Album został zaprojektowany jako dźwiękowy kompan, który ma wspierać słuchaczy w świecie pełnym rozproszenia i braku autentycznych więzi.

Tematyka ta ma solidne podstawy w rzeczywistości, na co w 2025 roku zwracała uwagę Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) wraz ze swoją Komisją ds. Więzi Społecznych. Eksperci podkreślali wówczas, że izolacja społeczna niesie ze sobą poważne ryzyko dla zdrowia psychicznego i fizycznego, w tym skłonność do depresji i lęku. Zwrócono uwagę, że silne relacje międzyludzkie są mierzalnym czynnikiem wpływającym na długowieczność oraz ogólną stabilność społeczeństwa.

Will Mara, basista, klawiszowiec i główny kompozytor grupy, opisuje ewolucję brzmienia Ricecooker jako wyraźne odejście od jego wcześniejszych, bardziej melancholijnych projektów solowych. W nowym materiale postawiono na „żywą obecność”, pozytywną energię oraz symboliczną dłoń wyciągniętą w stronę słuchacza. Muzyka ta ma nie tylko bawić, ale przede wszystkim dawać poczucie bliskości i zrozumienia.

Pod względem muzycznym album stanowi unikalne połączenie popowej wrażliwości lat 80., inspirowanej duetem Daryl Hall & John Oates, z melodyjnością charakterystyczną dla The Beatles oraz emocjonalną, niemal filmową głębią znaną z twórczości The Cure. Zespół nie kopiuje jednak tych wzorców w sposób dosłowny, lecz wykorzystuje je jako żywy język komunikacji, który pozwala na porozumienie bez zbędnych słów i skomplikowanych metafor.

Centralnym punktem emocjonalnym całego albumu jest utwór „Smitten”, wyróżniający się subtelną aranżacją fortepianową przygotowaną we współpracy z Arashem Buaną. Piosenka ta opowiada o stanie irracjonalnego, niemal nielogicznego zakochania. W kontekście płyty to uczucie staje się nie tyle romantycznym obrazkiem, co sposobem na ponowne odnalezienie więzi z życiem i odczuwanie rzeczywistości w sposób pełny i autentyczny.

Twórczość Ricecooker zyskała już znaczną rozpoznawalność dzięki obecności w popularnych produkcjach filmowych i na platformach streamingowych. Utwory takie jak „Moving On” oraz „Sunday Song” znalazły się na ścieżce dźwiękowej trzeciego sezonu serialu „My Nerd Girl” na platformie Vidio. Z kolei kompozycja „If You Let Me” promowała film „Cinta Tak Seindah Drama Korea”, który według doniesień medialnych zajmował pierwsze miejsce w rankingu najchętniej oglądanych produkcji na Netflix Indonesia.

Warto zauważyć, że lider grupy, Jerome Kurnia, odnosi sukcesy nie tylko na scenie muzycznej, ale również jako uznany aktor filmowy. Wystąpił on między innymi w produkcji „Perang Kota”, która zdobyła liczne nominacje na prestiżowym Indonesian Film Festival. Sam Kurnia otrzymał wówczas nominację za najlepszą rolę drugoplanową, co dodatkowo podkreśla wszechstronność artystyczną członków tego indonezyjskiego tria.

Na płycie znalazł się także bardzo osobisty i poruszający akcent w postaci utworu „Lean on a Friend”. Jest on dedykowany pamięci Gustiego Irwana Wibowo (znanego jako Gustiwiw), który odpowiadał za aranżacje instrumentów smyczkowych. Muzyk ten zdążył współpracować z zespołem przy czterech piosenkach przed swoją przedwczesną śmiercią 15 czerwca 2025 roku, odchodząc w wieku zaledwie 25 lat.

Album „Favorite Dinner Guest” idealnie trafia w czuły punkt współczesności, oferując muzykę jako rodzaj społecznej tkanki łączącej ludzi mimo dzielącego ich dystansu. Wybór języka angielskiego nie jest tu ucieczką od korzeni, lecz zaproszeniem do wspólnego stołu dla odbiorców z różnych krajów. Przypomina nam to, że bliskość często zaczyna się od prostego gestu oparcia się na przyjacielu i włączenia muzyki, która ma moc jednoczenia serc.