Mit o „syjamskim” olbrzymie: dlaczego nie istnieją maine coony z niebieskimi oczami

W świecie kotów obowiązują reguły dyktowane nie modą, lecz historią i genetyką. Jedna z najbardziej restrykcyjnych zasad dotyczy rasy maine coon. Mimo mnóstwa zdjęć w mediach społecznościowych, „maine coon colorpoint” to oksymoron i biologiczna sprzeczność.

Maine coony wyewoluowały w surowym klimacie stanu Maine. Ich klasyczne umaszczenia to „dzikie” pręgowanie, kolory jednolite i odmiany dymne, które ułatwiały przetrwanie. Umaszczenie typu colorpoint to forma częściowego albinizmu wrażliwego na temperaturę. Pochodzi ono z ciepłych regionów Azji i nigdy nie stanowiło części kodu genetycznego kotów leśnych z Ameryki Północnej.

Dlaczego więc czasem widujemy takie koty? Najczęściej jest to efekt działalności komercyjnych „pseudohodowli”, które krzyżują maine coony z kotami rasy neva masquerade lub innymi rasami o umaszczeniu point dla efektownego wyglądu.

Warto się zastanowić: jeśli zaczniemy wprowadzać do rasy geny innych odmian dla „królewskiej” prezencji, to czy maine coon pozostanie jeszcze maine coonem? Prawdziwy przedstawiciel tej rasy jest ceniony za swoje groźne spojrzenie, kanciastą kufę i pędzelki na uszach, a nie za kontrastowe łapy. Ponadto gen colorpoint jest nierozerwalnie związany z niebieskim kolorem oczu. U rasowego maine coona niebieskie oczy są dopuszczalne wyłącznie przy całkowicie białym futrze lub dużej ilości bieli w typie van bądź arlekin. W każdym innym przypadku to jasny sygnał, że mamy przed sobą uroczego mieszańca, a nie legendarnego olbrzyma ze stanu Maine.

Wiedza miłośnika kotów zaczyna się tam, gdzie kończy się marketing. Znajomość wzorców rasy pomaga zachować unikalność kotów, których cechy kształtowały się przez dziesięciolecia.