De mythe van de 'Siamese' reus: waarom Maine Coons geen blauwe ogen hebben

In de kattenwereld gelden regels die niet door mode, maar door de geschiedenis en genetica zijn bepaald. Een van de strengste regels heeft betrekking op de Maine Coon. Ondanks de overvloed aan foto's op sociale media is een 'colorpoint Maine Coon' een oxymoron, een biologische tegenstrijdigheid.

Maine Coons zijn ontstaan in het barre klimaat van de Amerikaanse staat Maine. Hun klassieke kleuren zijn de 'wilde' tabby-, effen- en rookvariaties die hen hielpen te overleven. Het colorpoint-patroon is een vorm van temperatuurgevoelig gedeeltelijk albinisme. Dit patroon is afkomstig uit de warme Aziatische regio's en heeft nooit deel uitgemaakt van de genetische code van de Noord-Amerikaanse boskatten.

Waarom zien we dergelijke katten dan soms toch voorbijkomen? Meestal is dit het resultaat van commerciële 'fokkerijen' die Maine Coons kruisen met Neva Masquerades of andere point-rassen vanwege hun spectaculaire uiterlijk.

Sta er eens bij stil: als we genen van andere rassen gaan toevoegen voor een 'koninklijke' uitstraling, blijft de Maine Coon dan nog wel een Maine Coon? Een echte Maine Coon wordt gewaardeerd om zijn norse blik, de kenmerkende hoekige snuit en de pluimpjes op de oren, niet om zijn contrasterende poten. Daarnaast is het colorpoint-gen onlosmakelijk verbonden met een blauwe oogkleur. Bij een rasechte Maine Coon zijn blauwe ogen uitsluitend toegestaan bij een volledig witte vacht of bij een groot aandeel wit (zoals bij het Van- of harlekijnpatroon). In alle andere gevallen is het een onmiskenbaar teken dat u een charmante kruising voor u heeft, maar niet de legendarische reus uit Maine.

De expertise van een kattenliefhebber begint daar waar marketing ophoudt. Kennis van de rasstandaarden helpt om de unieke kenmerken te behouden van rassen waar decennialang aan is gewerkt.