Honingbijcognitie als Aards Model voor Universele Wiskunde in Interstellaire Communicatie

Een recente publicatie in het tijdschrift Leonardo onderzoekt de mogelijkheid om wiskunde te gebruiken als een universele basis voor communicatie over kosmische afstanden. De onderzoekers stellen dat de wiskundige bekwaamheden van de honingbij, Apis mellifera, kunnen dienen als een aardse analogie voor hoe twee evolutionair gescheiden intelligenties een wederzijds begrip over galactische afstanden zouden kunnen bereiken.

Onderzoekers van onder meer de Monash University en RMIT University baseren dit gedachte-experiment op empirisch bewijs verzameld tussen 2016 en 2024. Dit onderzoek toonde aan dat de honingbijen, die meer dan 600 miljoen jaar geleden van de menselijke lijn afsplitsten, in staat zijn tot het oplossen van eenvoudige optel- en aftreksommen met een stapgrootte van één, het categoriseren van oneven en even hoeveelheden, en het begrijpen van nul als een numerieke waarde.

Deze bevindingen ondersteunen de historische visie van Galileo Galilei, die in de 17e eeuw stelde dat het universum in de taal van de wiskunde is geschreven. De onderzoekers concluderen dat de bijenstudie de argumentatie versterkt dat wiskunde een sterke kandidaat is voor de ruggengraat van interstellair gesprek, in tegenstelling tot een louter menselijk construct. De relevantie van dit werk is actueel gezien de aanhoudende zoektocht naar buitenaards leven en de inherente moeilijkheden van interstellair contact.

Historische pogingen tot interstellair contact, zoals de Voyager Golden Records gelanceerd in 1977 en de Arecibo-boodschap van 1974, gebruikten reeds wiskundige en fysische constanten om informatie over de Aarde over te brengen. De Arecibo-boodschap, gericht op de bolvormige sterrenhoop M13 op circa 25.000 lichtjaar afstand, bevatte onder andere de getallen één tot en met tien en de structuur van DNA. De Voyager-schijven, samengesteld onder leiding van Carl Sagan, bevatten naast muziek en beelden ook begroetingen in 55 talen, met het universele waterstofatoomdiagram als fundamentele sleutel.

Deze eerdere projecten vormen de context voor de nieuwe hypothese, die de wiskundige capaciteit van een niet-menselijke, aardse soort als model gebruikt. De analyse van de publicatie scheidt de feitelijke rapportage van de bijenexperimenten, de historische context van wiskundige kosmologie, en reeds uitgevoerde communicatie-inspanningen. De studie benadrukt dat de complexiteit van de natuurlijke wereld, zoals waargenomen in de honingbij, mogelijk een blauwdruk biedt voor de universele taal van de kosmos.