De 'Zonnevogel' is terug: coronografen leggen opnieuw onverklaarbare anomalie vast nabij de zon

In het hart van een van de meest intense periodes van zonneactiviteit in het afgelopen decennium, hebben ruimteobservatoria opnieuw een raadselachtig verschijnsel vastgelegd dat wetenschappers voor een groot mysterie stelt. Op 2 februari 2026, te midden van een reeks extreme zonnevlammen, legde de LASCO C2-coronograaf aan boord van het SOHO-observatorium een ongewoon beeld vast dat een treffende gelijkenis vertoont met een gebeurtenis van bijna een jaar geleden.

Om precies 15:12 UTC, terwijl de wereldwijde wetenschappelijke gemeenschap haar aandacht richtte op de gevolgen van een superkrachtige X8.11-zonnevlam, verscheen er een duidelijke structuur in het gezichtsveld van het instrument. De verschijning deed denken aan een gigantische vogel of een snel bewegend object met een helder, slepend spoor. Dit markeert de tweede akte van een kosmisch mysterie dat zich voor het eerst afspeelde op 24 mei 2025 rond 10:00 UTC. Destijds verscheen een 'vogel' met een spanwijdte van ongeveer 150.000 kilometer — ruim tien keer de diameter van de aarde — op een hoogte van 2 miljoen kilometer boven de zon, om na slechts één opname binnen 20 minuten spoorloos te verdwijnen.

De herhaling van deze anomalie tegen de achtergrond van ongekende zonneactiviteit, waarbij in slechts twee dagen tijd 18 krachtige uitbarstingen werden geregistreerd, geeft het fenomeen nieuw gewicht. Bij de eerste waarneming van de 'vogel' stelden wetenschappers twee hoofdhypothesen op. De eerste, en volgens de ontwikkelaars van het instrument meest waarschijnlijke verklaring, is het spoor van een hoogenergetisch galactisch deeltje dat de CCD-matrix van de telescoop raakte. Zoals eerder opgemerkt door Dr. Karl Battams van het Amerikaanse Naval Research Laboratory (NRL), dat de LASCO-instrumenten heeft ontwikkeld, is het ontbreken van bewegingsonscherpte een cruciaal argument. Een echt fysiek object dat langs de camera vliegt, zou onvermijdelijk vervaging vertonen, terwijl de complexe vorm hier het resultaat zou kunnen zijn van een lawine aan secundaire deeltjes in de siliciumdetector.

Een tweede hypothese suggereert echter dat de 'vogel' niet binnen de standaardclassificaties past. Volgens deze theorie zou het kunnen gaan om de vernietiging van een fysiek object met een omvang van tientallen tot honderden meters op een afstand van honderden kilometers van het ruimtevaartuig. De projectie van dit uiteenvallende object zou dan toevallig precies op de zonneschijf zijn gevallen, wat de illusie van een gigantische structuur nabij de zon creëert.

Wat de 'Zonnevogel' tot een unieke wetenschappelijke uitdaging maakt, is juist de herhaling van het incident. Twee vrijwel identieke, uiterst zeldzame en onverklaarbare verschijnselen met een tussenpoos van negen maanden kunnen nauwelijks nog als puur toeval worden afgedaan. Indien het inderdaad om een deeltje gaat, dan moeten de energie en de interactie met de detector van een ongelooflijk specifiek en reproduceerbaar karakter zijn. Mocht het daarentegen een fysiek object betreffen, dan blijven de aard ervan en de reden voor de plotselinge destructie een compleet raadsel voor de moderne astronomie.

Terwijl er waarschuwingen uitgaan over de actieve regio 4386 die een geo-effectieve positie nadert en mogelijk nieuwe krachtige uitstoten zal veroorzaken, dient deze optische anomalie als een krachtige herinnering. Zelfs in een tijdperk van uiterst nauwkeurige metingen is de kosmos in staat om verrassingen te presenteren die niet in bestaande modellen passen. De 'vogel' zal waarschijnlijk deel blijven uitmaken van die bewuste 0,1% aan onverklaarde waarnemingen die de wetenschap vooruithelpen door ons te dwingen de details van bekende processen kritisch te herzien.