Theoretisch model legt verband tussen zonnestormen en het ontstaan van aardbevingen

Een theoretisch onderzoek, dat in februari 2026 verscheen in het "International Journal of Plasma Environmental Science and Technology", presenteert een nieuw fysiek mechanisme dat een verband suggereert tussen intense zonneverschijnselen en het exacte tijdstip waarop seismische gebeurtenissen op aarde plaatsvinden. De studie van de Universiteit van Kyoto, met Ken Umeno als hoofdauteur, richt zich niet op de opbouw van tektonische spanning, maar op een factor die kan dienen als het "laatste zetje" voor geologische structuren die al onder kritieke spanning staan.

Het voorgestelde model poneert dat krachtige zonnestoringen vervormingen veroorzaken in de ionosfeer van de planeet. Deze ionosferische veranderingen wekken op hun beurt elektrische velden op die via een mechanisme van capacitieve koppeling doordringen in diepe breuken in de aardkorst. Een essentieel onderdeel van de hypothese zijn geologische breuklijnen die water in superkritische toestand bevatten en die worden beschouwd als natuurlijke elektrische condensatoren.

Volgens berekeningen van de wetenschappers verhoogt de overdracht van elektrische lading vanuit de ionosfeer de elektrostatische druk binnen deze "condensatoren" in de korst. De omvang van deze druk is vergelijkbaar met de krachten die door getijdenwerking worden gegenereerd, wat theoretisch voldoende kan zijn om de sterktedrempel te overschrijden en een breuk te veroorzaken. De auteur, Ken Umeno, benadrukt dat het onderzoek uitsluitend betrekking heeft op het temporele aspect van de triggering en niet op langetermijnvoorspellingen of het ontstaan van de tektonische spanning zelf.

Ter illustratie noemen de onderzoekers de gelijktijdigheid van een krachtige zonnevlam en de aardbeving op het Japanse schiereiland Noto in 2024. Daarbij wordt opgemerkt dat correlatie geen direct oorzakelijk verband bewijst en dat dit samenvallen nader onderzoek vereist. De moeilijkheid bij het empirisch toetsen van de hypothese ligt in de complexiteit van het nauwkeurig bepalen van de waterparameters in microscheuren en de stabiliteit van de diëlektrische constante van de korst onder reële omstandigheden.

Dit theoretische werk stelt een specifiek fysiek mechanisme voor dat opereert binnen de reeds bestaande kritieke omstandigheden in breuklijnen, wat nieuwe perspectieven opent voor het begrijpen van complexe interacties in de natuurlijke systemen van onze planeet. Om het concept te bevestigen, is het plan om gegevens over ruimteweer te integreren met de resultaten van uiterst nauwkeurige ionosfeertomografie.