Fysicus Guillen Handhaaft Theorie over God's Locatie bij Kosmische Horizon

De Amerikaanse natuurkundige Dr. Michael Guillen blijft zijn theorie over de vermeende locatie van God bij de Kosmische Horizon handhaven. Dit concept, dat begin 2026 publieke aandacht kreeg, heeft een levendige discussie ontketend over de kruising van wetenschap en theologie. Dr. Guillen, die een indrukwekkende academische achtergrond heeft met PhD's in natuurkunde, wiskunde en astronomie van Cornell University, en doceerde aan Harvard University, koppelt specifieke Bijbelse passages aan de astrofysische grenzen van het waarneembare universum.

Zijn centrale stelling is dat de goddelijke entiteit zich op een afstand van ongeveer 439 miljard biljoen kilometer, of 273 miljard biljoen mijl vanaf de Aarde, bevindt. Deze enorme afstand correleert hij met de Kosmische Horizon, de uiterste grens van het waarneembare Universum zoals gedefinieerd door de expansieonderzoeken van Edwin Hubble. De theoretische onderbouwing van Guillens hypothese is geworteld in Einsteins relativiteitstheorie, waarbij hij stelt dat op deze specifieke, extreme afstand de snelheid van verre sterrenstelsels de lichtsnelheid bereikt, wat resulteert in een staat van 'tijdloosheid'. Deze tijdloze toestand speculeert Guillen overeen te komen met de Bijbelse beschrijvingen van God als eeuwig en zonder verleden, heden of toekomst.

Guillen, die ook bekend is als Emmy-winnend wetenschapsjournalist voor ABC News gedurende veertien jaar (1988-2002), associeert dit tijdloze domein met de drie hemelen die in de Bijbel worden genoemd en speculeert dat het gebied voorbij deze horizon bevolkt is met 'lichtachtige entiteiten'. Hij gebruikt zijn wetenschappelijke geloofsbrieven om deze theologische interpretatie te onderbouwen. De natuurkundige erkent zelf dat deze theoretische locatie onbereikbaar is voor menselijke exploratie.

Vanuit het perspectief van de astrofysica wordt de theorie van Dr. Guillen met scepsis ontvangen. De wetenschappelijke consensus beschouwt de Kosmische Horizon, ook wel de deeltjeshorizon genoemd, als een observer-relatieve grens, niet als een fysieke barrière. Wetenschappers wijzen erop dat de veronderstelling dat de tijd stopt bij deze grens een misvatting is van de lichtdilatatie veroorzaakt door de kosmische expansie. De consensus is dat het bereiken van deze horizon enkel zou resulteren in het zien van nog verder gelegen sterrenstelsels, waarvan het licht ons door de versnellende expansie van het heelal voorgoed zal ontgaan, in plaats van een definitieve grens waar tijd ophoudt te bestaan. De Kosmische Horizon, die volgens sommige berekeningen een bolvormige schil van ongeveer 46,5 miljard lichtjaar in straal vormt, definieert de limiet van wat we momenteel kunnen waarnemen.

De relevantie van deze voortdurende bewering ligt in de aanhoudende spanning tussen de moderne kosmologie en de theologische interpretatie van de grenzen van de kosmos. Guillens theorie, die hij handhaaft ondanks de wetenschappelijke terughoudendheid, dwingt tot een heroverweging van de grenzen van het waarneembare, waarbij hij de observaties van Hubble over de kosmische expansie als springplank voor een metafysische conclusie gebruikt. Zijn eerdere werk, inclusief zijn tijd als natuurkundedocent aan Harvard en zijn bestsellers zoals 'Believing Is Seeing', onderstrepen zijn positie als een invloedrijke stem op het snijvlak van wetenschap en geloof.