Een nieuw onderzoek naar het gedrag van de hadale vis Pseudoliparis swirei heeft voor het eerst kwantitatief gemeten hoe een gewerveld dier zich precies voortbeweegt op een diepte van ongeveer 7000 meter in de Marianentrog — de diepst bekende oceanische trog op onze planeet.
De studie is op 15 april 2026 gepubliceerd in het tijdschrift Scientific Reports en is gebaseerd op een analyse van videobeelden van een diepzeelander, waarbij gebruik is gemaakt van geautomatiseerde computervisietechnieken.
Dit is de eerste nauwkeurige berekening van de voortbeweging van een gewerveld organisme in de hadale zone van de oceaan.
Een vis die leeft onder de grens van de meeste gewervelden
De soort Pseudoliparis swirei wordt beschouwd als een van de diepst levende vissen op aarde.
Hij gedijt op een plek waar:
de druk de 700 atmosfeer overschrijdt, de temperatuur nabij het vriespunt ligt en zonlicht volledig ontbreekt.
Juist onder deze omstandigheden hebben onderzoekers voor het eerst de driedimensionale bewegingstrajecten van de vis in zijn natuurlijke omgeving gereconstrueerd.
De zwemsnelheid op 7 kilometer diepte
De analyse toonde aan:
dat de gemiddelde zwemsnelheid tussen de 0,16 en 0,18 meter per seconde ligt.
Dit is een uiterst zuinige manier van voortbewegen.
Het bevestigt dat overleven in de hadale zone niet draait om snelheid, maar om energetische precisie en stabiliteit in de beweging.
In feite is dit een van de meest efficiënte bewegingsstrategieën onder gewervelden in extreme drukomstandigheden.
De detectie van geuren op een afstand van honderden meters
Een model voor de verspreiding van chemische signalen liet een nog verrassender resultaat zien:
de vis kan een voedselbron opsporen op een afstand van ongeveer 350 meter.
Voor de absolute duisternis van de hadale zone wijst dit op een hoogontwikkelde zintuiglijke oriëntatie in de ruimte zonder visuele hulpmiddelen. Met andere woorden: beweging wordt hier gestuurd door de chemie van de oceaan.
Computervisie reconstrueert voor het eerst het gedrag van de hadale vis
Onderzoekers gebruikten geautomatiseerde analyse van videodata voor:
de detectie van het silhouet van de vis, de driedimensionale reconstructie van de beweging, de berekening van de trajecten en de inschatting van de snelheid.
In totaal werden honderden bewegingsobservaties verwerkt, waardoor de mechanica van het gedrag van een gewerveld organisme op extreme diepte voor het eerst beschreven kon worden.
Hiermee verschuift de bestudering van de hadale zone van zeldzame waarnemingen naar het terrein van de kwantitatieve biologie.
Tot nu toe wisten wetenschappers:
dat dergelijke vissen bestaan, op welke diepte ze leven en hoe ze eruitzien.
Maar ze wisten vrijwel niets over
hoe deze vissen precies bewegen en zich oriënteren in de ruimte op 7 kilometer diepte.
Nu begint dit beeld eindelijk vorm te krijgen.
Dit is een van de zeldzame gevallen waarin onderzoek de grenzen van ons begrip over de mogelijkheden van gewerveld leven op aarde letterlijk verruimt.
Wat voegt deze gebeurtenis toe aan de stem van de planeet?
- Het leven van gewervelden blijkt mogelijk op plaatsen waar voorheen enkel de uiterste overlevingsgrens werd verwacht.
- Beweging in de oceaan kan bijna onmerkbaar zijn — en tegelijkertijd volmaakt nauwkeurig.
- Zelfs op een diepte van zeven kilometer blijft de oceaan de taal van het leven spreken.
