De Waarnemer, Aandacht en Focus — hoe houd je ze uit elkaar?
❓ VRAAG:
Lee, kun je het volgende verduidelijken: in je bericht over de Waarnemer schreef je dat de essentie van de Waarnemer niet louter 'neutraal zijn' is, maar het onderscheiden van de ene ervaring van de andere, het herkennen van emoties, eigen gewaarwordingen, overtuigingen, gedachten, enzovoort.
Wat is volgens jou dan het verschil tussen de begrippen Waarnemer en Aandacht? In mijn wereldbeeld is het juist de Aandacht die veranderingen opmerkt; het kan zich dynamisch verplaatsen, zich als een straal focussen of juist verbreden tot contemplatie, en via intentie over meerdere objecten worden verdeeld (waarbij de vraag resteert wat dit proces naar zijn aard precies is)...
❗️ ANTWOORD van lee:
Hier loopt u het fundamentele risico te verzanden in haarkloverij en eindeloos door te gaan met het verfijnen van definities.
Laten we eens een stapje terug doen.
De Waarnemer is het subject van de perceptie. Dit uit zich in verschillende contexten: "de toeschouwer van iemand", "het waarnemen van een gevoel", "ik observeer gedachten", enzovoort.
Aandacht is het proces van het waarnemen zelf.
Samengevat krijg je dan: "De aandacht van de waarnemer is gericht op...". Maar niet: "De Aandacht en de Waarnemer kijken naar...".
Voor Aandacht gebruiken we ook het begrip "focus" en kunnen we zeggen: "de focus van de aandacht is gericht op een gewaarwording".
Daarbij maakt de Waarnemer onderscheid tussen alle drie de begrippen: focus, aandacht en gewaarwording. Hij onderscheidt ze simpelweg, zonder ze te analyseren.
Vervolgens komen we bij andere concepten, waarbij het vermogen om dit onderscheid te maken gelijkstaat aan Bewustzijn en het vermogen om het denkproces te benutten.
Ik wil benadrukken dat dit geen op zichzelf staande concepten zijn, maar onze talige interpretaties binnen een lineaire realiteit. Dit alles is pas nuttig wanneer het helpt bij de zelfreflectie, oftewel wanneer je op gevoelsniveau beter begrijpt "wie ik ben". De nauwkeurigheid richting anderen of het bewijzen van het eigen gelijk is daarbij slechts secundair. Zodra je jezelf beter begrijpt, vallen de begrippen pas echt op hun plek.
