Nacjonalistyczna Partia Bangladeszu triumfuje w wyborach 2026 roku; Tarique Rahman przygotowuje się do objęcia teki premiera

12 lutego 2026 roku stolica Bangladeszu, Dhaka, stała się świadkiem historycznego wydarzenia – pierwszych powszechnych wyborów parlamentarnych od czasu gwałtownego powstania ludowego z lipca 2024 roku. Tamten zryw narodowy doprowadził do spektakularnego upadku wieloletnich rządów Ligi Awami, otwierając zupełnie nową kartę w historii tego kraju. Obecnie koalicja pod wodzą Nacjonalistycznej Partii Bangladeszu (BNP) ogłosiła swoje zdecydowane zwycięstwo, zdobywając według wstępnych i nieoficjalnych jeszcze danych co najmniej 212 z 299 obsadzanych mandatów. Taki rozkład sił gwarantuje ugrupowaniu stabilną i samodzielną większość w 300-osobowym parlamencie narodowym. Oczekuje się, że przewodniczący BNP, Tarique Rahman, który powrócił do kraju z wieloletniego wygnania w grudniu 2025 roku, zostanie oficjalnie zaprzysiężony na stanowisko nowego premiera już 15 lutego 2026 roku.

Głosowaniu do parlamentu towarzyszyło ogólnokrajowe referendum w sprawie przyjęcia „Lipcowej Karty Narodowej”. Jest to kompleksowy pakiet reform konstytucyjnych, który według doniesień z różnych źródeł zyskał poparcie na poziomie od 62 do 65 procent głosujących. Cały proces wyborczy został zorganizowany i przeprowadzony pod ścisłym nadzorem rządu tymczasowego. Na jego czele stał wybitny ekonomista i laureat Pokojowej Nagrody Nobla, Muhammad Yunus, który sprawował władzę od 8 sierpnia 2024 roku, starając się ustabilizować sytuację w państwie po okresie niepokojów. Istotnym aspektem, który wpłynął na ostateczny kształt wyników, był formalny zakaz udziału w wyborach dla Ligi Awami – poprzedniej partii rządzącej. Decyzja ta sprawiła, że kampania wyborcza była postrzegana przez niektórych obserwatorów jako proces nie w pełni inkluzywny, pozbawiony udziału jednej z głównych sił politycznych.

Główny blok opozycyjny, sformowany przez struktury Jamaat-e-Islami oraz Narodową Partię Obywatelską (NCP), zdołał wywalczyć łącznie około 77 miejsc w parlamencie. W ramach tego porozumienia sama partia Jamaat-e-Islami odniosła znaczący sukces, zdobywając samodzielnie 68 mandatów. Państwowa Komisja Wyborcza z satysfakcją odnotowała wysoką aktywność obywatelską, informując, że frekwencja wyborcza zbliżyła się do poziomu 60 procent. Tak wyraźny triumf BNP jest powszechnie interpretowany jako bezpośredni efekt głębokiego niezadowolenia społecznego, które doprowadziło do wybuchu „lipcowej rewolucji” w 2024 roku. Tragiczny bilans tamtych wydarzeń, jak wskazuje oficjalny raport Organizacji Narodów Zjednoczonych, to około 1400 ofiar śmiertelnych, co na zawsze zmieniło świadomość polityczną i społeczną obywateli Bangladeszu.

Postać Tarique’a Rahmana, starszego syna byłego prezydenta Ziaura Rahmana oraz byłej premier Khaledy Zia, budzi w kraju ogromne emocje i nadzieje na zmiany. Polityk ten powrócił do ojczyzny 25 grudnia 2025 roku po trwającym 17 lat wygnaniu w Londynie. Jego powrót w glorii zwycięzcy stał się możliwy dzięki uniewinnieniu go ze wszystkich postawionych mu wcześniej zarzutów, w tym tych dotyczących korupcji, co nastąpiło po ostatecznym obaleniu reżimu szejk Hasiny. Sytuacja polityczna odwróciła się diametralnie – w listopadzie 2025 roku była premier szejk Hasina została zaocznie skazana na najwyższy wymiar kary, czyli śmierć. Mirza Fakhrul Islam Alamgir, pełniący funkcję sekretarza generalnego BNP, w swoim powyborczym przemówieniu z dumą podkreślił, że uzyskany wynik jest bezsprzecznym dowodem na to, iż BNP pozostaje jedyną autentyczną „partią ludu”.

Administracja tymczasowa pod kierownictwem Muhammada Yunusa położyła fundamenty pod nowy ustrój, czego kulminacją było opracowanie „Lipcowej Karty Narodowej” w 2025 roku. Dokument ten scala ponad 80 postulatów reformatorskich, kładąc szczególny nacisk na kwestie tożsamości obywatelskiej i ochrony praw jednostki. Jednakże eksperci, tacy jak profesor Asif Mohammad Shahan z Uniwersytetu w Dhace, ostrzegają przed możliwymi tarciami na linii rząd-prezydent, sugerując, że program polityczny BNP może nie być w pełni spójny z wartościami zawartymi w Karcie. Z kolei historyk Mohiuddin Ahmad wskazuje, że wyborcy postawili na „dobrze znaną siłę polityczną”, przedkładając stabilizację nad niepewne eksperymenty ideologiczne. Przed nowym gabinetem stoją teraz gigantyczne wyzwania: konieczność pilnego uzdrowienia gospodarki oraz wypracowanie nowej strategii w relacjach z mocarstwami takimi jak Indie, Chiny i Stany Zjednoczone.