Eskalacja na granicy: Pakistan ogłasza „otwartą wojnę” z Afganistanem po odwetowych nalotach

Gwałtowne zaostrzenie relacji militarnych między Islamabadem a Kabulem osiągnęło swój punkt krytyczny w piątek, 27 lutego 2026 roku. Stało się to bezpośrednim następstwem serii brutalnych incydentów na granicy, które rozpoczęły się dzień wcześniej. Pakistański minister obrony, Khawaja Asif, wydał oficjalne oświadczenie, w którym ogłosił rozpoczęcie „otwartej wojny” przeciwko reżimowi talibów sprawującemu władzę w Afganistanie. W swoim wystąpieniu podkreślił, że cierpliwość władz w Islamabadzie definitywnie się wyczerpała, co zmusiło kraj do podjęcia radykalnych kroków w celu ochrony własnego bezpieczeństwa narodowego.

Główna oś eskalacji przebiega wzdłuż Linii Duranda, czyli spornej granicy o długości szacowanej na około 2640–2670 kilometrów, której prawomocności Kabul tradycyjnie nie uznaje. Konflikt zbrojny przybrał na sile po tym, jak 26 lutego afgańskie siły zbrojne przeprowadziły zakrojone na szeroką skalę operacje ofensywne wymierzone w pakistańskie instalacje wojskowe. Strona afgańska argumentowała, że był to odwet za wcześniejsze naloty Pakistanu na ich terytorium. W odpowiedzi Islamabad zainicjował operację o kryptonimie „Gazab Lil Haq”, co tłumaczy się jako „Gniew Sprawiedliwości” lub „Prawowita Furia”. W ramach tych działań pakistańskie siły powietrzne przeprowadziły zmasowane ataki na pozycje wojskowe w całym Afganistanie, w tym w stolicy kraju – Kabulu, a także w Kandaharze i strategicznej prowincji Paktia.

Obecne wydarzenia stanowią kulminację długotrwałego napięcia, które zostało spotęgowane falą ataków terrorystycznych w Pakistanie. Kluczowym momentem był tragiczny zamach na szyicki meczet w Islamabadzie, do którego doszło 6 lutego. Władze pakistańskie oskarżają afgańskich talibów o udzielanie schronienia bojownikom z ugrupowania Tehrik-e Taliban Pakistan (TTP). Sytuacja stała się jeszcze bardziej napięta po ostrzeżeniach ministra Asifa z 11 lutego 2026 roku, kiedy to zasygnalizował on możliwość interwencji zbrojnej jeszcze przed rozpoczęciem ramadanu. Tym samym proces dyplomatyczny, wypracowany pod koniec 2025 roku przy wsparciu Turcji i Kataru po wcześniejszych starciach z października 2025 roku, został całkowicie zaprzepaszczony.

Obie strony konfliktu przedstawiają diametralnie różne raporty dotyczące strat ludzkich i materialnych. Pakistańscy urzędnicy, w tym minister informacji Attaullah Tarar oraz rzecznik premiera Musharraf Ali Zaidi, poinformowali o wyeliminowaniu do 133 bojowników talibskich oraz zranieniu ponad 200 osób. Według ich danych zniszczono 27 posterunków i przejęto kontrolę nad dziewięcioma kolejnymi. Z kolei Ministerstwo Obrony Afganistanu przedstawiło własną wersję wydarzeń, donosząc o śmierci 55 pakistańskich żołnierzy i przejęciu dziesiątek jednostek sprzętu wojskowego. Afgańczycy przyznali się do straty ośmiu własnych żołnierzy, przy 11 rannych, jednocześnie twierdząc, że udało im się zniszczyć dwa pakistańskie obiekty i opanować 19 posterunków armii.

Minister Khawaja Asif, oprócz formalnego wypowiedzenia wojny, sformułował szereg ciężkich oskarżeń pod adresem władz w Kabulu. Stwierdził on, że talibowie uczynili z Afganistanu „kolonię Indii” i aktywnie zajmują się „eksportem terroryzmu”. W swoim emocjonalnym wystąpieniu zaznaczył, że reżim zgromadził terrorystów z całego świata, jednocześnie pozbawiając własny naród podstawowych praw człowieka. Szczególną uwagę zwrócił na odebranie kobietom praw gwarantowanych przez islam. Asif podkreślił, że Pakistan dokładał wszelkich starań, aby utrzymać stabilną sytuację, działając zarówno bezpośrednio, jak i poprzez zaprzyjaźnione państwa, lecz obecnie nie ma już miejsca na dalsze ustępstwa.

Z drugiej strony, afgański resort obrony niezmiennie utrzymuje, że ich działania militarne były jedynie konieczną odpowiedzią na śmiercionośne naloty pakistańskie, które spowodowały ofiary wśród ludności cywilnej. Reakcja społeczności międzynarodowej jest pełna niepokoju; rzecznik Sekretarza Generalnego ONZ António Guterresa wezwał obie strony do ścisłego przestrzegania norm prawa międzynarodowego oraz ochrony cywilów. Sytuację pogarsza całkowita blokada przejść granicznych, w tym kluczowego punktu w Torkham. Zamknięcie granic drastycznie pogarsza i tak już trudną sytuację humanitarną oraz gospodarczą w całym regionie, stawiając miliony ludzi w obliczu niepewnej przyszłości.