Rząd wojskowy Burkina Faso rozwiązuje wszystkie partie polityczne w obliczu kryzysu bezpieczeństwa

W czwartek, 29 stycznia 2026 roku, Rada Ministrów Burkina Faso, pod przewodnictwem kapitana Ibrahima Traoré, zatwierdziła dekret o całkowitym rozwiązaniu wszystkich partii i ugrupowań politycznych w kraju. Decyzja ta, według oficjalnych komunikatów władz, stanowi kluczowy element szeroko zakrojonego programu „odbudowy państwa”. Działania te podejmowane są w warunkach nieustających konfliktów zbrojnych oraz palącej potrzeby skonsolidowania władzy centralnej. Jest to wyraźny odwrót od systemu wielopartyjnego w czasie, gdy kraj zmaga się z ekstremalnym zagrożeniem ze strony grup dżihadystycznych powiązanych z Al-Kaidą oraz Państwem Islamskim (ISIS).

Minister administracji terytorialnej, Émile Zerbo, uzasadnił to radykalne posunięcie faktem, że nadmierna liczba struktur politycznych – których przed zamachem stanu we wrześniu 2022 roku było ponad sto – pogłębiała podziały społeczne i osłabiała spójność narodu. Nowe przepisy przewidują, że cały majątek rozwiązanych partii zostanie skonfiskowany i przejdzie na własność skarbu państwa. Odpowiedni projekt ustawy, dotyczący odebrania statusów prawnych oraz uregulowania kwestii finansowania partii, zostanie wkrótce przedłożony pod rozwagę Przejściowemu Zgromadzeniu Ustawodawczemu.

Równolegle z reformami politycznymi, gabinet Traoré przyjął ambitny „Plan Odbudowy” na lata 2026–2030, którego łączna wartość opiewa na 36 bilionów franków CFA, co stanowi równowartość około 54,9 miliarda euro. Minister gospodarki i finansów, Aboubacar Nakanabo, wyjaśnił, że blisko dwie trzecie tych środków zostanie pozyskanych z zasobów wewnętrznych kraju. Główne cele strategii obejmują redukcję poziomu ubóstwa z 42% do 35% oraz wydłużenie średniej długości życia z 61 do 68 lat. Wskazuje to na wyraźną próbę powiązania centralizacji politycznej z długofalową agendą społeczno-gospodarczą.

Działania kapitana Ibrahima Traoré, który przejął stery państwa w wyniku przewrotu we wrześniu 2022 roku, odsuwając od władzy Paula-Henriego Sandaogo Damibę, są postrzegane jako zerwanie z neokolonialnymi zależnościami. W szczególności dotyczy to relacji z Francją, na rzecz zacieśniania współpracy z nowymi partnerami, takimi jak Rosja. Lider Burkina Faso skutecznie buduje wizerunek przywódcy walczącego z wpływami Zachodu, co znajduje szerokie poparcie wśród ludności zmęczonej latami niestabilności. Sytuację tę dodatkowo zaostrzyła udaremniona próba zamachu stanu z początku stycznia 2026 roku, która została stłumiona przy znaczącym wsparciu społecznym dla obecnego rządu.

W ramach realizacji strategii rozwoju infrastruktury i industrializacji, 27 stycznia 2026 roku Traoré ogłosił start szeregu monumentalnych projektów, w tym budowę nowoczesnych centrów medycznych, szkół oraz uniwersytetu technologicznego. Szczególny nacisk położono na prace przygotowawcze pod budowę autostrady łączącej Wagadugu z Bobo-Dioulasso, gdzie w ciągu zaledwie 40 dni zrealizowano ponad 70% robót przy użyciu ponad 100 buldożerów. Ponadto, w sektorze energetycznym Burkina Faso oraz rosyjski koncern Rosatom nakreśliły plany budowy elektrowni jądrowej małej mocy do 2030 roku. Jest to część planu zakładającego potrojenie mocy energetycznych kraju z obecnych 685 MW do ponad 2500 MW.

Podjęte kroki wprowadzają Burkina Faso w nową fazę zarządzania państwowego, w której priorytetem jest bezpieczeństwo narodowe i suwerenność. Konsolidacja zasobów i eliminacja politycznych podziałów mają, według deklaracji kapitana Traoré, przyspieszyć proces modernizacji kraju. Choć zmiany te oznaczają koniec pluralizmu politycznego w dotychczasowej formie, władze argumentują, że w obliczu egzystencjalnego zagrożenia terroryzmem, jedność narodowa jest wartością nadrzędną, pozwalającą na skuteczną realizację ambitnych celów gospodarczych i społecznych.