W obliczu rosnących ceł, zakłóceń w łańcuchach dostaw i nasilających się napięć geopolitycznych w handlu światowym, Indie i Nowa Zelandia zacieśniły dwustronne relacje gospodarcze dzięki nowemu porozumieniu. Podpisana 27 kwietnia 2026 roku umowa o wolnym handlu (FTA) stanowi znaczący krok w rozwoju współpracy między tymi dwoma państwami, położonymi po przeciwnych stronach Oceanu Indyjskiego.
Dokument reguluje handel towarami, usługi, inwestycje oraz kwestie związane z mobilnością siły roboczej. Zakresem objęto między innymi rolnictwo, branżę farmaceutyczną, przemysł tekstylny i maszynowy, a także technologie informacyjne, edukację i turystykę. Jednocześnie nowozelandzkie produkty mleczne zostały wyłączone z preferencyjnych warunków umowy, co ma na celu ochronę interesów lokalnych rolników w Indiach.
Porozumienie gwarantuje bezcłowy dostęp do rynku nowozelandzkiego dla znacznej części indyjskiego eksportu oraz zakłada stopniową redukcję ceł na większość towarów wysyłanych z Nowej Zelandii do Indii. Według prognoz obu stron celem transakcji jest około dwukrotne zwiększenie obrotów w handlu dwustronnym w ciągu pięciu lat, wychodząc z obecnego poziomu około 2,4 miliarda dolarów.
W ramach FTA ustalono konkretne zobowiązania inwestycyjne: Nowa Zelandia zadeklarowała gotowość do wspierania bezpośrednich inwestycji w indyjską gospodarkę o wartości do 20 miliardów dolarów w ciągu najbliższych 15 lat. Dokument zawiera również przepisy dotyczące sektora usług oraz czasowej migracji zarobkowej, w tym limity dla pracowników tymczasowych oraz programy typu work-and-holiday.
Nowej Zelandii porozumienie ułatwia dostęp do indyjskiego rynku tekstyliów, leków, maszyn i IT, a także stwarza nowe możliwości w sektorze edukacyjnym i turystycznym. Z kolei dla Indii kluczowe znaczenie mają ulgi eksportowe w handlu z Nową Zelandią, napływ bezpośrednich inwestycji oraz szersze perspektywy dla mobilności pracowników.
W dobie narastających tarć handlowych między największymi potęgami obie strony traktują tę umowę jako element strategii dywersyfikacji partnerów handlowych. Indie kontynuują kurs na wielobiegunowość i zacieśnianie więzi z różnorodnymi partnerami, natomiast Nowa Zelandia dąży do zmniejszenia zależności od wybranych rynków, w tym od Chin, oraz do wzmocnienia swojej obecności w regionie Indo-Pacyfiku.
Chociaż nie można jeszcze precyzyjnie ocenić wpływu umowy na handel globalny, jest jasne, że stworzy ona dodatkowe szanse na wzrost wymiany towarowej, inwestycji i wspólnych przedsięwzięć w takich dziedzinach jak cyfryzacja rolnictwa, technologie klimatyczne czy edukacja.
Podsumowując, umowa FTA między Indiami a Nową Zelandią to nie tylko techniczny dokument handlowy, lecz także przejaw szerszego trendu: średnie i większe gospodarki szukają alternatywnych partnerów oraz mechanizmów współpracy niezależnych od największych bloków polityczno-ekonomicznych.
