Film dokumentalny „The AI Doc” na Sundance 2026: Wizja przyszłości sztucznej inteligencji przez pryzmat osobistych dylematów

Podczas prestiżowego festiwalu filmowego Sundance 2026 odbyła się głośna premiera dokumentu zatytułowanego „The AI Doc: Or How I Became an Apocaloptimist”. Produkcja ta, w której powstanie zaangażowani byli wybitni twórcy znani z takich dzieł jak nagrodzone Oscarem „Wszystko wszędzie naraz” oraz dokument „Nawalny”, stanowi głęboką analizę zarówno ogromnych możliwości, jak i egzystencjalnych zagrożeń płynących z gwałtownego rozwoju sztucznej inteligencji. Osią narracyjną całego filmu stał się osobisty niepokój współreżysera Daniela Rohera, którego obawy dotyczące przyszłości technologii zostały spotęgowane przez oczekiwanie na narodziny jego pierwszego dziecka, co nadaje obrazowi niezwykle intymny i pełen wrażliwości ton.

Daniel Roher, współpracując ściśle z Charliem Tyrellem, podjął się ambitnej próby zbadania szans oraz ryzyk związanych z błyskawicznie ewoluującymi narzędziami AI, a także potencjalnej ceny ich powszechnego wdrożenia w codzienne życie. Obraz, którego szeroka dystrybucja kinowa pod szyldem Focus Features została zaplanowana na 27 marca 2026 roku, wykorzystuje różnorodne formy przekazu – od wnikliwych wywiadów eksperckich, przez prywatne materiały wideo z domowego archiwum, aż po zaawansowane animacje ułatwiające widzom zrozumienie skomplikowanych koncepcji technicznych. W dokumencie zaprezentowano szerokie spektrum opinii czołowych przedsiębiorców i specjalistów, których wizje przyszłości rozciągają się od głębokiego pesymizmu po niemal utopijne prognozy rozwoju cywilizacji.

Wśród kluczowych postaci pojawiających się na ekranie szczególną uwagę przyciąga Sam Altman, dyrektor generalny OpenAI, który prezentuje postawę powściągliwego optymizmu. Altman otwarcie deklaruje brak lęku przed światem zdominowanym przez sztuczną inteligencję, choć jednocześnie przyznaje, że tempo postępu technologicznego może budzić uzasadniony niepokój. Co ciekawe, szef OpenAI wspomniał w filmie, że w pierwszych tygodniach swojego ojcostwa sam zwracał się do ChatGPT z prośbą o porady dotyczące opieki nad niemowlęciem. Przewiduje on również, że jego dzieci urodzone w 2025 roku prawdopodobnie nie prześcigną sztucznej inteligencji pod względem czystego intelektu, jednak dzięki dostępowi do tych potężnych narzędzi zyskają znacznie szersze perspektywy i możliwości rozwoju niż poprzednie pokolenia.

Film rzuca światło także na drugą stronę medalu, oddając głos technologom skupionym na etyce i minimalizacji ryzyka, w tym Tristanowi Harrisowi, współzałożycielowi Center for Humane Technology. Harris, apelując o wyciągnięcie lekcji z błędów popełnionych przy niekontrolowanej ekspansji mediów społecznościowych, kładzie nacisk na konieczność aktywnego przeciwdziałania przewidywalnym niebezpieczeństwom rozwoju AI, proponując strategię „wąskiej ścieżki” opartej na odpowiedzialności. Równolegle w produkcji przedstawiono argumenty środowisk akceleracjonistycznych, które postrzegają sztuczną inteligencję jako jedyne skuteczne rozwiązanie globalnych problemów ludzkości, co doskonale odzwierciedla polaryzację współczesnego dialogu społecznego.

Dokument „The AI Doc” prowadzi do ostatecznej konkluzji, że ludzkość nie jest w stanie zatrzymać nadejścia ery sztucznej inteligencji, co wymaga od nas wszystkich natychmiastowej uwagi i zaangażowania. Jako pożądany kierunek rozwoju zaproponowano koncepcję „apokaliptycznego optymizmu”, opartą na potrzebie ścisłej międzynarodowej koordynacji działań, pełnej przejrzystości korporacyjnej oraz ustanowieniu jasnej odpowiedzialności prawnej za działania algorytmów. Peng Xiao, dyrektor generalny G42, podkreślił w filmie, że przyszłość inteligencji jest nierozerwalnie związana z zasobami energetycznymi, twierdząc, że ostateczny koszt inteligencji będzie w przyszłości równy kosztowi energii. Całość stanowi mocne wezwanie do aktywnego uczestnictwa w kształtowaniu tej nowej rzeczywistości, która na naszych oczach staje się faktem.