Powrót do standardów skrajnej szczupłości w sezonie Wiosna-Lato 2026: Szczegółowa analiza światowych wybiegów

Najnowsze analizy pokazów mody na nadchodzący sezon Wiosna-Lato 2026 wskazują na wyraźną i niepokojącą zmianę w standardach reprezentacji modelek na najważniejszych światowych wybiegach. Kompleksowe badanie, które objęło 198 prestiżowych defilad, ujawniło, że aż 97,1 procent zaprezentowanych sylwetek było eksponowanych przez modelki klasyfikowane jako bardzo szczupłe, co odpowiada rygorystycznym amerykańskim rozmiarom US 0–4. Według ekspertów branżowych, ten gwałtowny zwrot oznacza swoisty renesans estetyki kojarzonej z mrocznym okresem „heroin chic” lat 90. XX wieku, co stawia pod dużym znakiem zapytania dotychczasowe osiągnięcia w dziedzinie inkluzywności sylwetkowej i ruchu body-positivity.

Dla uzyskania pełniejszego obrazu sytuacji warto przywołać dane porównawcze z 2024 roku. Wówczas, podczas 230 analizowanych pokazów, zaledwie 0,8% sylwetek zaprezentowały modelki w rozmiarze XL i większym, podczas gdy przytłaczająca większość, bo aż 95,5%, przypadała na bardzo małe rozmiary z przedziału XXS-S. Yeliz Çiçek, pełniąca wcześniej funkcję redaktor naczelnej Vogue Netherlands, w swoich komentarzach zwróciła uwagę na niemal całkowity brak modelek noszących rozmiar 38 lub większy podczas ostatnich prezentacji kolekcji. Tak drastyczny odwrót od obserwowanego wcześniej trendu różnorodności podważa szczerość deklaracji wielkich domów mody dotyczących wdrażania inkluzywnych praktyk w ich codziennej działalności artystycznej i biznesowej.

Wśród kluczowych czynników napędzających tę regresję eksperci wymieniają nasiloną presję na kreowanie wizerunku nowoczesnego „szyku” oraz manifestowanie wysokiego statusu materialnego, a także rosnącą dostępność farmakologicznych środków wspomagających szybką utratę wagi. Preparaty oparte na semaglutydzie, które pierwotnie zostały opracowane w celu leczenia cukrzycy typu 2, zyskały w ostatnim czasie ogromną popularność jako narzędzia do błyskawicznej redukcji masy ciała wśród osób zdrowych. Szacuje się, że zjawisko to dotyczy obecnie około 7% dorosłych mieszkańców Stanów Zjednoczonych oraz Europy. Fenomen ten, określany nieoficjalnie mianem „ozempicowego szyku”, wpływa już bezpośrednio na sektor handlu detalicznego i usług – przykładowo w Londynie krawcy odnotowują gwałtowny wzrost zleceń dotyczących znacznego zwężania luksusowych garniturów biznesowych.

Estetyka „heroin chic”, której niekwestionowaną ikoną w latach 90. była Kate Moss ze swoją charakterystyczną, androgyniczną figurą, stanowiła niegdyś wyraz dążenia do tzw. „brudnego realizmu”, będąc w świadomej opozycji do przesadnego blichtru i atletycznego piękna lat 80. Styl ten, charakteryzujący się chorobliwą bladością i skrajną chudością, ponownie wywołuje burzliwą dyskusję na temat korelacji między modą a problemami społecznymi oraz postrzeganiem zdrowia w nowoczesnym społeczeństwie. Poważne zaniepokojenie wyrażają również środowiska pediatryczne, wskazując na potencjalnie destrukcyjny wpływ tak nierealistycznych standardów wizualnych na psychikę oraz postawy młodszych grup demograficznych, które są najbardziej podatne na wpływ mediów społecznościowych i trendów z wybiegów.

Obecna sytuacja na rynku mody luksusowej sugeruje, że branża stoi na rozdrożu między komercyjnymi wymogami estetycznymi a odpowiedzialnością społeczną za promowane wzorce. Choć przez ostatnie lata obserwowaliśmy realne próby demokratyzacji wybiegów i zapraszanie modelek o różnych typach budowy ciała, dane z sezonu Wiosna-Lato 2026 pokazują, że ideały szczupłości sprzed trzech dekad powracają z nową, niepokojącą siłą. Brak reprezentacji średnich i większych rozmiarów może doprowadzić do ponownego pogłębienia wykluczenia ogromnej rzeszy konsumentów, którzy nie wpisują się w rygorystyczne ramy rozmiarów 0-4, a jednocześnie są głównymi odbiorcami produktów oferowanych przez globalne marki.