Nowa Interpretacja Mostów Einsteina-Rosena Łączy Czasoprzestrzeń, Rozwiązując Paradoks Czarnej Dziury

Powszechne wyobrażenie tuneli czasoprzestrzennych jako skrótów przez przestrzeń lub czas wywodzi się z błędnej interpretacji pracy Alberta Einsteina i Nathana Rosena z 1935 roku. Most Einsteina-Rosena był pierwotnie konstrukcją czysto matematyczną, mającą na celu zapewnienie spójności między ogólną teorią względności a fizyką kwantową, a nie fizycznym mechanizmem podróżowania. Klasyczna interpretacja, zakładająca możliwość przejścia przez tunele, zyskała na popularności później, jednak analizy wykazały, że oryginalne mosty zapadają się zbyt szybko, by cokolwiek mogło przez nie przejść, co czyni je niestabilnymi i nieprzechodnimi.

Nowsze analizy sugerują, że most Einsteina-Rosena funkcjonuje jako lustro w czasoprzestrzeni, łączące dwa mikroskopijne strzałki czasu. Współczesna interpretacja kwantowa postrzega ten most jako dwie komplementarne części stanu kwantowego, niezbędne do pełnego, odwracalnego opisu kwantowego w pobliżu zjawisk takich jak czarne dziury. Ta nowa rama czasowa naturalnie rozwiązuje paradoks informacyjny czarnych dziur, sformułowany przez Stephena Hawkinga w 1974 roku, ponieważ informacja zachowuje swoją kompletność poprzez ewolucję wzdłuż przeciwnych kierunków czasowych. Według tej perspektywy informacja nie jest niszczona, lecz zachowywana poprzez swój przepływ w przeciwnych kierunkach czasowych, co jest kluczowe dla fundamentalnej zasady unitarności w mechanice kwantowej.

Dowody na istnienie tej struktury mogą być ukryte w kosmicznym mikrofalowym tle (CMB), które wykazuje uporczywą asymetrię trudną do wyjaśnienia w standardowych modelach kosmologicznych. Analiza przeprowadzona na początku 2026 roku wykazała, że model symetrii odwrócenia czasu wyjaśnia anomalię dipolową CMB 650 razy lepiej niż model standardowy, co stanowi znaczący wskaźnik statystyczny. Ta koncepcja łączy się z kosmologiczną możliwością, że Wielki Wybuch był kwantowym „odbiciem” pomiędzy dwiema odwróconymi w czasie fazami kosmicznymi. W ramach tej koncepcji „Wszechświata Czarnej Dziury”, nasz kosmos mógłby być wnętrzem czarnej dziury z kosmosu macierzystego, co potencjalnie wyjaśniałoby istnienie reliktów ciemnej materii.

Przesunięcie akcentu z podróży przestrzennych na bramę temporalną sugeruje, że czas płynie w obu kierunkach na najgłębszym poziomie kwantowym, uzupełniając istniejące teorie fizyczne. Badania te, rozwijane w kontekście trwających prac nad kwantową grawitacją, koncentrują się na pracach teoretyków takich jak Sravan Kumar i João Marto, aktywnie uczestniczących w dyskusjach na temat unifikacji. Profesor Gaztanaga jest powiązany z szerszym modelem „Wszechświata Czarnej Dziury”, co wskazuje na interdyscyplinarny charakter tych poszukiwań. Choć dowody obserwacyjne na makroskopowe tunele czasoprzestrzenne pozostają nieuchwytne, anomalia CMB dostarcza silnego, choć pośredniego, wsparcia dla tych zaawansowanych modeli czasoprzestrzennych. Ta rekonceptualizacja ma głębokie implikacje dla kosmologii, sugerując, że struktura naszego wszechświata może być nierozerwalnie związana z procesami zachodzącymi w innych, być może odwróconych czasowo, domenach.