Drugi Sfinks w Gizie: skany satelitarne ujawniają potencjalną podziemną megastrukturę

26 marca 2026 roku (UTC) świat obiegła sensacyjna wiadomość opublikowana przez Daily Mail: na płaskowyżu Giza, w bezpośrednim sąsiedztwie legendarnego Wielkiego Sfinksa, natrafiono na ślady drugiej, ukrytej pod powierzchnią ziemi struktury. Zaledwie kilka godzin później, dokładnie o godzinie 23:37 UTC, niezależny badacz Jay Anderson, znany w sieci jako @TheProjectUnity, potwierdził te doniesienia. Swoje stanowisko oparł na danych dostarczonych przez włoskiego profesora Filippo Biondiego, członka prestiżowego zespołu Khafre Pyramid Project. Do rana 27 marca (UTC) dyskusja nabrała globalnego tempa, gdy w internecie udostępniono pełny wywiad z profesorem, rzucający nowe światło na tajemnice starożytnego Egiptu.

Kluczem do tego potencjalnego przełomu okazało się zastosowanie najnowocześniejszych technologii satelitarnych, w tym radaru z syntetyczną aperturą (SAR) oraz zaawansowanej tomografii dopplerowskiej. Metody te pozwalają naukowcom na rejestrowanie subtelnych wibracji gruntu i identyfikację struktur znajdujących się głęboko pod ziemią bez konieczności przeprowadzania inwazyjnych prac wykopaliskowych. Wstępne analizy przeprowadzone pod wzgórzem ze stwardniałego piasku o wysokości około 33 metrów (108 stóp) ujawniły obecność pionowych szybów, poziomych tuneli oraz gęstych linii pionowych. Formacje te są interpretowane przez ekspertów jako ściany podziemnych pomieszczeń, które w sposób uderzający przypominają kompleks znajdujący się pod znanym nam Wielkim Sfinksem.

Zespół badawczy pod kierownictwem profesora Biondiego przeprowadził również rygorystyczną analizę geometryczną terenu. Linie poprowadzone od centrów piramid Chefrena i Cheopsa w stronę obecnego Sfinksa wykazują idealną symetrię, a ich lustrzane odbicie wskazuje precyzyjnie na miejsce nowego znaleziska. „Mamy do czynienia ze stuprocentową korelacją geometryczną i wręcz niewiarygodną symetrią” – podkreślił Biondi w swoim oświadczeniu. Według jego szacunków, pewność co do istnienia tej struktury wynosi obecnie około 80%. Co więcej, skany sugerują, że znalezisko może być częścią znacznie większej, rozległej podziemnej megastruktury rozciągającej się pod całym płaskowyżem Giza.

Choć odkrycie opiera się na nowoczesnej technologii, znajduje ono oparcie także w starożytnych źródłach pisanych. Egiptolog Bassam El-Shammaa już dekadę temu zwracał uwagę na teksty egipskie oraz słynną Stelę Snów (datowaną na około 1401 rok p.n.e.), na której widnieją wizerunki dwóch sfinksów. Jedna z teorii głosi, że drugi monument mógł zostać zniszczony przez uderzenie pioruna, co starożytni interpretowali jako klątwę bóstwa. Warto jednak przypomnieć, że w 2017 roku były minister starożytności Egiptu, Zahi Hawass, kategorycznie odrzucał tę hipotezę, powołując się na wyniki wieloletnich prac archeologicznych w tym rejonie. Obecnie profesor Biondi wraz ze swoim zespołem przygotował oficjalną propozycję dla egipskich władz, zakładającą przeprowadzenie badań naziemnych z udziałem geologów oraz oczyszczenie zablokowanych wejść i szybów.

Na obecnym etapie dane te mają charakter wstępny i wymagają fizycznego potwierdzenia na miejscu, jednak już teraz pokazują one, jak ogromny wpływ na archeologię mają technologie satelitarne. To, co przez tysiąclecia pozostawało bezpiecznie ukryte pod grubą warstwą piasku, dziś staje się widoczne na ekranach komputerów badaczy. Jeśli hipoteza o drugim sfinksie zostanie ostatecznie potwierdzona, płaskowyż Giza może odsłonić zupełnie nowy rozdział historii starożytnego Egiptu, ujawniając sieć podziemnych budowli, o których dotychczas jedynie spekulowano. Naukowcy kontynuują szczegółowe analizy, a pasjonaci historii na całym świecie z zapartym tchem śledzą kolejne doniesienia, licząc na to, że współczesna nauka przywróci ludzkości to, co uznawano za bezpowrotnie utracone.