De zon ontketent megavlam X8.11: de op twee na krachtigste uitbarsting in de huidige cyclus

De zonneactiviteit heeft een nieuw en dramatisch hoogtepunt bereikt. Op 2 februari 2026, om exact 23:57 UTC, produceerde onze ster een uitzonderlijk krachtige uitbarsting die direct is toegetreden tot de top drie van sterkste gebeurtenissen van de huidige elfjarige cyclus. Deze explosie van energie onderstreept de enorme dynamiek van de zon op dit moment en markeert een significante verschuiving in de kosmische weersomstandigheden.

De gebeurtenis, die officieel is geregistreerd als een X8.11-vlam, vond zijn oorsprong in het actieve gebied met nummer 4386. De enorme intensiteit van deze uitbarsting rechtvaardigt de term megavlam, een fenomeen dat de zonneactiviteit naar een extreem niveau tilt. Binnen de huidige 25e zonnecyclus zijn de records hiermee aangescherpt: de eerste plaats wordt nog steeds gedeeld door de X9.0-vlammen van mei en oktober 2024, terwijl deze nieuwe X8.11-gebeurtenis nu de derde positie op de ranglijst van records inneemt.

Wat deze situatie bijzonder uniek maakt, is de razendsnelle context waarin het plaatsvindt. Slechts enkele dagen geleden verkeerde de zon nog in een staat van een abnormaal minimum, maar nu toont zij een kracht die bijna de limiet van onze huidige tijd bereikt. Een cruciale factor bij deze uitbarsting is de positie van de bron op het zonneoppervlak. De vlam ontstond toen gebied 4386 zich onder een hoek van ongeveer 35 graden ten opzichte van de lijn tussen de zon en de aarde bevond. Hoewel dit een directe voltreffer op onze planeet uitsluit, blijft de vraag open over een mogelijke zijdelingse impact door een coronale massa-ejectie.

Net als bij de eerdere X1.04-vlam van 1 februari, die om 12:33 UTC zijn piek bereikte, zal een nauwkeurige beoordeling van de gevolgen pas over enkele uren mogelijk zijn. Wetenschappers wachten op de volledige analyse van gegevens van coronografen die de beweging van plasma in de ruimte nauwgezet volgen. Deze instrumenten zijn essentieel om te bepalen of de uitgestoten deeltjeswolk de magnetosfeer van de aarde zal schampen of volledig zal missen.

Tijdens de observaties werd bovendien een fascinerende visuele anomalie waargenomen door ruimtesondes. Op satellietbeelden is een mysterieuze zwarte wolk te zien die zich vanaf de plek van de explosie verwijdert. Wetenschappers vermoeden dat dit hoogstwaarschijnlijk de restanten zijn van een koude protuberans, een gigantische boog van zonnemateriaal die door de kolossale energie van de vlam werd vernietigd. Dit visuele effect dient als een tastbaar bewijs voor de enorme destructieve kracht die bij dergelijke zonne-explosies vrijkomt.

De betekenis van de X8.11-vlam is dan ook tweeledig. Enerzijds zorgt de gunstige geometrie ervoor dat de directe impact op de aarde waarschijnlijk minimaal zal blijven. Anderzijds fungeert dit evenement als een krachtig signaal dat de zon een periode van uiterst onstabiele en krachtige activiteit is binnengegaan. Actief gebied 4386 zet zijn beweging over de zonneschijf voort en zal in de komende dagen, naar verwachting tussen 3 en 7 februari, een meer geo-effectieve positie innemen.

Dit betekent dat een volgende uitbarsting van een vergelijkbare omvang rechtstreeks op onze planeet gericht zou kunnen zijn. Wetenschappelijke teams over de hele wereld volgen de ontwikkelingen nu met verhoogde aandacht, in het besef dat de huidige cyclus nog steeds in staat is om voor grote verrassingen te zorgen. De focus ligt nu op het monitoren van eventuele nieuwe uitbarstingen die de technologische infrastructuur op aarde, zoals satellietcommunicatie en elektriciteitsnetwerken, zouden kunnen beïnvloeden.