Geomagnetische Storm van Niveau G2 Bereikt Aarde na Zonnevlam van 16 Maart

Op de avond van 18 maart 2026 bereikte een geomagnetische storm de aarde, voortkomend uit een Coronal Mass Ejection (CME) die volgde op een M2.7 zonnevlam op 16 maart 2026. De eerste verstoringen werden geregistreerd als G1 (klein) op de avond van de 18e, waarna de intensiteit in de nacht toenam tot het G2 (Matig) niveau op donderdag 19 maart 2026. Dit is de meest significante geomagnetische gebeurtenis in de afgelopen twee maanden en valt samen met de lente-equinox op 20 maart, een periode die historisch geassocieerd wordt met verhoogde ruimteactiviteit.

De M2.7 zonnevlam vond plaats om 12:15 UTC op 16 maart vanuit Actief Gebied 4392. Deze gebeurtenis ging gepaard met een Type II radio-emissie met een geschatte schoksnelheid van 1.227 km/s, wat de snelle voortplanting van het uitgestoten materiaal bevestigde. Modellen van het Space Weather Prediction Center (SWPC) van NOAA plaatsten de meest waarschijnlijke aankomsttijd van de CME op 19 maart, hoewel de eerste impact mogelijk al om 23:00 uur EDT op 18 maart (0300 GMT op 19 maart) plaatsvond. De primaire impactlocatie omvatte de Aarde, met specifieke observatiekansen voor het poollicht ver ten zuiden van de gebruikelijke zones, waaronder meldingen voor gebieden in Canada, Minnesota en Wisconsin.

Verstoringen van G2-niveau worden voornamelijk verwacht boven de 55° geomagnetische breedtegraad, maar de intensiteit kan aurora's zichtbaar maken tot in staten als New York en Washington. Betrokken wetenschappelijke entiteiten bij de monitoring omvatten het NOAA SWPC, het Laboratorium voor Zonneastrofysica van het IKI RAN en het Instituut voor Zonne-terrestrische Fysica (ISZF SO RAN). Deze instituten beoordelen de duur en piekintensiteit, waarbij de kans op G4-niveaus als laag (1-3%) werd ingeschat. Het SWPC concludeerde dat de G2-condities waarschijnlijk zouden aanhouden tot 21 maart, wat een mogelijke verlenging van de stormperiode tot zes dagen (tot 24 maart) zou betekenen.

De verhoogde zichtbaarheid van het poollicht wordt toegeschreven aan de CME, effecten van Coronal Hole High Speed Streams (CH HSS), en het Russell-McPherron-effect rond de equinox. Dit effect verklaart de statistische piek in geomagnetische stormen rond de lente- en herfstequinoxen, wanneer de geometrie van het aardmagnetisch veld energie van de zonnewind effectiever toelaat. De timing van de piekactiviteit tijdens de nachtelijke uren van 18 op 19 maart maximaliseerde het waarnemingspotentieel, aangezien de nachten rond de nieuwe maan op 19 maart donker waren.

Mogelijke gevolgen van een G2-storm omvatten verstoringen van hoogfrequente (HF) radiopropagatie op hogere breedtegraden, wat luchtvaart- en maritieme communicatie kan beïnvloeden, en mogelijke spanningsalarmen in elektriciteitsnetwerken op hoge breedtegraden. Ook kunnen ruimtevaartuigoperaties te maken krijgen met oriëntatie-onregelmatigheden en kan de verhoogde atmosferische weerstand satellieten in een lage aardbaan beïnvloeden. De lente-equinox wordt beschouwd als een van de beste periodes van het jaar voor aurora-waarnemingen, mogelijk de laatste kans van dit decennium voordat de zonnecyclus verder afneemt richting de jaren 2030.