Theoretische Fysica en het Multiversum: Déjà Vu en Kwantumcomputers in 2026

Het aanhoudende gevoel van déjà vu voedt existentiële vragen over de gelijktijdige ervaring van momenten in andere universa, of het een herhaling van een ander zelf betreft. De theoretische natuurkunde in 2026 suggereert dat dit concept mogelijk niet louter sciencefiction is. De basis voor deze ideeën ligt in de Quantummechanica, de studie van de natuur op atomaire en subatomaire schalen, een veld dat al decennia onderwerp van debat is onder vooraanstaande natuurkundigen, met name over de proliferatie van parallelle universa.

De theoretisch natuurkundige Dr. Michio Kaku, een bekende voorstander van de snaartheorie, promoot gedurfde concepten die zijn werk verbinden met wormgaten en het multiversum. Kaku, die ook professor is aan het City College of New York, stelt dat ons universum slechts één bel is in een constant groeiend multiversum, waarin andere universa fundamenteel van het onze verschillen. Zijn werk met snaartheorie, die elementaire deeltjes beschouwt als trillende snaren, biedt een raamwerk dat zwaartekracht en subatomaire fysica kan verenigen, wat cruciaal is voor het begrijpen van de stabiliteit van wormgaten. Kaku heeft zich ingezet om de ‘Theorie van Alles’ te definiëren, die de vier fundamentele krachten van het universum wil verenigen.

Onderzoekslijnen speculeren dat de prestaties van quantumcomputers deze noties zouden kunnen valideren door middel van berekeningen die anders onmogelijk zouden zijn binnen de leeftijd van ons universum. Hartmut Neven, de oprichter van Google Quantum AI, beweerde dat de eind 2024 onthulde Willow-chip een berekening in minder dan vijf minuten voltooide die de snelste supercomputers 10 septiljoen jaar zou kosten. Neven interpreteerde dit als bewijs voor het ‘lenen’ van berekeningen uit parallelle universa. De chip, uitgerust met 105 qubits, maakt gebruik van superpositie en kwantumverstrengeling, eigenschappen die exponentieel sneller rekenen dan klassieke machines mogelijk maken. Critici merken echter op dat de voltooide taak, de Random Circuit Sampling (RCS) test, geen praktische toepassing heeft en dat alternatieve interpretaties van de kwantummechanica de snelheid ook zouden kunnen verklaren.

De veel-werelden-interpretatie, oorspronkelijk geopperd door Hugh Everett, stelt dat elke kwantummechanische interactie resulteert in een vertakking naar alle mogelijke uitkomsten, waarbij elke uitkomst in een afzonderlijk universum wordt gerealiseerd. Deze theorie ontkent de instorting van de golffunctie en impliceert dat alle mogelijke alternatieve geschiedenissen en toekomsten reëel zijn, mits ze aan de natuurkundige wetten voldoen. Een andere benadering, de ‘veel-interacterende-werelden’-theorie van Howard Wiseman, stelt dat werelden met elkaar botsen, wat het bizarre gedrag van de kwantummechanica verklaart. Recente verkenningen suggereren ook dat bewustzijn kwantumverstrengeld zou kunnen zijn over het universum.

Observationele instrumenten zoals de James Webb Space Telescope (JWST) dragen bij aan deze wetenschappelijke grens door de ontdekking van exoplaneten en de bevestiging van planetaire classificaties, wat de reflectie op de kosmische plaats van de mensheid aanwakkert. Dit kosmische perspectief verscherpt de focus op de Fermi-paradox, de tegenstrijdigheid tussen de hoge waarschijnlijkheid van buitenaards leven en het gebrek aan bewijs. Naarmate meer potentieel bewoonbare exoplaneten worden gevonden, blijft de paradox in 2026 een kritieke vraag in de astrofysica. Theoretische fysica, met zijn concepten zoals de 11-dimensionale hyperspace die de arena vormt voor het multiversum volgens Kaku, dwingt ons de aard van de werkelijkheid te heroverwegen. De wetenschap, gedreven door technologische sprongen zoals de Willow-chip, wordt gedwongen een open geest te behouden ten aanzien van meervoudige bestaansvormen, terwijl de zoektocht naar concreet bewijs, mogelijk via het bestuderen van donkere materie, de drijvende kracht achter dit onderzoek blijft.