Zeldzame, Terugkerende Oceaanwervel voor de Australische Kust Tart Golfwetenschap

Voor de kust van Australië is een buitengewoon en zich herhalend natuurlijk fenomeen vastgelegd dat zowel oceanografen als experts in golfdynamica voor een raadsel stelt. Dit verschijnsel, door de filmploeg liefkozend de ‘oceanische glitch’ genoemd, manifesteert zich als een spiraalvormig patroon waarin zeewater zich in een circulatoire wervel trekt. Dit proces legt de zeebodem bloot, waarna het water met grote kracht omhoog schiet en een waterkolom vormt die wel 130 voet (ongeveer 40 meter) hoog kan worden.

De herhaalbaarheid van deze gebeurtenis onderscheidt het fundamenteel van de onvoorspelbare ‘rogue waves’, die doorgaans als eenmalige anomalieën worden beschouwd. Het feit dat dit patroon zich consistent voordoet, botst frontaal met de huidige wetenschappelijke modellen. De meest recente registratie van dit fenomeen vond plaats in december 2025, tijdens de opnames voor het elfde deel van de bodyboardfilmreeks, getiteld ‘Tension’.

Chris White, lid van de filmcrew, stuitte bijna tien jaar geleden voor het eerst op deze afwijking. De recente herhaling ervan heeft dan ook de aandacht van de wetenschappelijke gemeenschap getrokken. Het team, waartoe ook Ben Allen behoort, houdt de precieze locatie bewust geheim. Zij willen een balans vinden tussen de wetenschappelijke waarde van de documentatie en het inherente gevaar dat deze waterkolom met zich meebrengt; White schat de kans op een dodelijke afloop bij impact als nagenoeg zeker in.

Raadplegingen met deskundigen hebben tot op heden geen sluitende verklaring opgeleverd voor het mechanisme achter deze wervel. Een van de ingeschakelde golfingenieurs kon niet verklaren hoe een vaste richel op de zeebodem gelijktijdig golven van alle kanten kon opwekken, vergelijkbaar met de werking van een zuiger. Arnold Van Ruyven, een expert op het gebied van golfdynamica aan de Universiteit van West-Australië met vijftien jaar ervaring in kusttechniek, opperde dat het effect waarschijnlijk voortkomt uit ‘een vrij unieke combinatie van rifgeomorfologie en de symmetrie van de waterdiepte’.

Van Ruyven had voorheen aangenomen dat dergelijke anomalieën incidenteel zouden moeten zijn. De terugkerende aard van dit specifieke fenomeen is daarom cruciaal; het scheidt het af van reeds bekende extreme golven, zoals de 26 meter hoge Draupner-golf die in 1995 werd geregistreerd. Het is een kwestie van ‘de puzzelstukjes op hun plek leggen’, zoals men in de wetenschap zou zeggen.

De academische wereld die zich bezighoudt met golfdynamica in 2025 heeft moeite om deze persistente anomalie adequaat in hun huidige golfmodellen te integreren. Dit legt een kloof bloot in het begrip van hoe lokale geomorfologie, mogelijk in combinatie met kenmerken van zeestromingen zoals de Oost-Australische Stroom, zulke gelokaliseerde maar toch voorspelbare extreme gebeurtenissen kan veroorzaken. De documentatie van dit incident biedt een zeldzaam, reëel testveld voor het bestuderen van extreem oceaan gedrag. Terwijl andere verschijnselen, zoals de dubbele oceaanwervels die in de Tasmaniëzee zijn waargenomen, mogelijk verband houden met grootschalige stromingen, wordt de locatie hier beschermd totdat een wetenschappelijke consensus is bereikt.