Analyse van Palomar-gegevens onthult statistische anomalieën uit het tijdperk vóór de ruimtevaart

In 2025 boog de wetenschappelijke wereld zich over een opmerkelijke collegiaal getoetste studie die empirisch bewijs leverde voor de aanwezigheid van objecten van vermoedelijk niet-menselijke technologische oorsprong in de aardse atmosfeer, lang voordat de mensheid zelf de ruimte betrad. Onder leiding van de astronoom dr. Beatriz Villarroel richtte het onderzoeksteam zich op de analyse van historische fotoplaten van de Palomar Observatory Sky Survey (POSS), vastgelegd tussen 19 november 1949 en 28 april 1957. Dit werk maakt deel uit van het ambitieuze VASCO-project (Vanishing & Appearing Sources during a Century of Observations) en biedt een robuust statistisch kader voor het bestuderen van ongeïdentificeerde anomale verschijnselen (UAP), waarmee de heersende scepsis binnen de academische wereld wordt uitgedaagd.

Een cruciaal resultaat van de studie is de strikte statistische evaluatie waaruit blijkt dat een deel van de waargenomen lichtverschijnselen, ook wel 'transiënten' genoemd, feitelijk zonnereflecties zijn van platte, hoogreflecterende oppervlakken van niet-natuurlijke aard. De statistische betrouwbaarheid van deze bevindingen bereikte een indrukwekkend niveau van 7,6 sigma, wat de drempel van 5 sigma die in de deeltjesfysica wordt gehanteerd voor een officiële ontdekking, ruimschoots overtreft. Het tijdsbestek van de analyse is hierbij van essentieel belang: aangezien de gegevens dateren van vóór de lancering van de eerste kunstmatige satelliet, de Spoetnik in oktober 1957, kunnen moderne door de mens gemaakte objecten als verklaring categorisch worden uitgesloten.

De onderzoekers stelden vast dat deze anomale objecten kenmerken vertoonden die onverenigbaar zijn met bekende natuurlijke fenomenen zoals asteroïden of ijskristallen. De fysieke aard van de objecten werd bevestigd door het systematisch ontbreken van lichtflitsen in de umbra (schaduw) van de aarde, wat onomstotelijk wijst op de reflectie van zonlicht op een fysiek object. Bij het onderzoek waren gerenommeerde instellingen betrokken, waaronder het Nordic Institute for Theoretical Physics (Nordita) in Stockholm, opgericht in 1957. Dr. Villarroel, verbonden aan Nordita als Scandinavisch onderzoeker, benadrukte dat deze gegevens de beweringen over het bestaan van niet-menselijke technologieën aanzienlijk meer geloofwaardigheid geven.

De analyse bracht bovendien fascinerende correlaties aan het licht met andere gebeurtenissen uit die specifieke periode. Zo bleken de anomale objecten 45% vaker te worden waargenomen vlak voor of na bovengrondse kernproeven tussen 1949 en 1957. Daarnaast werd een toename van 8,5% in het aantal transiënten genoteerd voor elk extra geregistreerd UAP-rapport op dezelfde dag. Hoewel deze verbanden niet direct een oorzakelijk gevolg bewijzen, versterken ze het argument dat deze transiënten reële fysieke fenomenen zijn. De methodologie, mede ontwikkeld door co-auteur dr. Steven Brühl, sloot artefacten op de platen uit door gebruik te maken van de specifieke kenmerken van de POSS-I glazen emulsieplaten.

Deze baanbrekende resultaten dwingen de wetenschappelijke gemeenschap om historische gegevens met een nieuwe blik te herwaarderen. Door de combinatie van geavanceerde statistische methoden en zorgvuldig bewaarde archieven uit het midden van de twintigste eeuw, opent dit onderzoek een nieuw venster op het verleden van onze atmosfeer. Het suggereert dat de zoektocht naar buitenaardse technosignaturen niet alleen gericht moet zijn op de verre ruimte, maar ook op onze eigen geschiedenis, waarbij de grens tussen astronomie en atmosferisch onderzoek vervaagt. Hiermee markeert het onderzoek de eerste keer dat strikte natuurkundige standaarden zijn toegepast op historische astronomische archieven om potentiële technosignaturen te identificeren.