Een nieuw onderzoek van Project CETI heeft voor het eerst aangetoond dat de vocalisaties van de potvis structurele elementen bevatten die een verbluffende gelijkenis vertonen met de klinkers in de menselijke spraak.
De studie is gebaseerd op een akoestische analyse van duizenden opnames die zijn verzameld voor de kust van Dominica — een van de weinige plekken op aarde waar potvissen in stabiele matriarchale gemeenschappen leven en regelmatig complexe akoestische interacties aangaan.
En voor het eerst is het duidelijk: de oceaan klinkt niet alleen, ze spreekt.
Twee soorten geluiden — zoals «a» en «i»
Onderzoekers ontdekten dat de zogenaamde potvis-codes — ritmische sequenties van klikgeluiden — niet willekeurig zijn opgebouwd.
Daarbinnen kunnen twee stabiele categorieën signalen worden onderscheiden:
geluiden van het «a-type»
geluiden van het «i-type»
Dit zijn geen letterlijke klinkers.
Maar het zijn fonologische categorieën — het structurele niveau waarop menselijke talen zijn gebouwd.
En nog belangrijker:
de duur van de kliks verandert de betekenis.
Met andere woorden: potvissen gebruiken de temporele architectuur van geluid als informatiedrager.
Taal zonder woorden — maar niet zonder structuur
Tot nu toe werd aangenomen dat een complexe taalorganisatie een uniek menselijk kenmerk was.
Nu weten we:
potvissen beschikken over
ritme
variaties in tijdsduur
geluidscategorieën
herhaalbare structuren
Dit zijn niet langer zomaar signalen.
Het is een systeem.
Bovendien is dit onafhankelijk van de menselijke spraak ontstaan — evolutionair gezien zijn we al bijna 90 miljoen jaar van elkaar gescheiden.
De oceaan als ruimte voor dialoog
In tegenstelling tot de liederen van bultruggen, die lijken op muzikale vormen, werken de codes van potvissen anders.
Ze klinken als een uitwisseling.
als replieken
als antwoorden
als afstemming binnen de groep
Juist daarom beschouwen de onderzoekers van Project CETI ze als een mogelijke basis voor een niet-menselijk taalsysteem.
Kunstmatige intelligentie luistert nu anders naar de oceaan
Voor de analyse werden methoden uit de machine learning ingezet.
AI hielp bij het identificeren van herhaalbare patronen:
de spectrale structuur
de duur van de kliks
variaties in intervallen
de context van sequenties
Dit is de eerste keer dat het akoestische systeem van de potvis op fonologisch niveau wordt onderzocht.
Oftewel op het niveau van de taalstructuur.
Waarom deze ontdekking nu belangrijk is
We staan voor het eerst aan de grens van het vertalen van niet-menselijke spraak.
Niet metaforisch, maar wetenschappelijk. En misschien ontstaat voor het eerst in de menselijke geschiedenis de kans om te begrijpen wat de oceaan over zichzelf te vertellen heeft.
Wat heeft deze gebeurtenis toegevoegd aan de klank van de planeet?
Wat heeft deze gebeurtenis toegevoegd aan de klank van de planeet?
- het bleek dat taal niet alleen bij de mens kan ontstaan
- het bleek dat cultuur diep in de oceaan kan bestaan
En misschien beginnen we voor het eerst in de geschiedenis van de wetenschap de tekenen van een ander intelligent sociaal systeem op aarde te horen.
De mensheid heeft zichzelf lang als de enige stem van de planeet beschouwd.
Nu wordt duidelijk dat we altijd te midden van andere sprekende werelden hebben geleefd.
