Odkryto bezprecedensowe gniazdowisko dinozaurów na południu Francji z tysiącami skamieniałych jaj

Zespoły paleontologiczne prowadzące badania w departamencie Hérault, w rejonie gminy Mèze na południu Francji, dokonały odkrycia o wręcz fundamentalnym znaczeniu dla współczesnej nauki. Na tym obszarze zidentyfikowano rozległą strefę gniazdowania dinozaurów, która skrywa setki, a według wstępnych szacunków ekspertów, potencjalnie nawet tysiące doskonale zachowanych skamieniałych jaj. Oficjalne ogłoszenie tego znaleziska, mającego globalną rangę dla zrozumienia strategii reprodukcyjnych prehistorycznych gadów, zostało upublicznione przez Park-Muzeum Dinozaurów w Mèze na początku 2026 roku. Prace wykopaliskowe na tym stanowisku, które rozpoczęły się w październiku 2025 roku, doprowadziły już do wydobycia kilkuset cennych artefaktów. Naukowcy są przekonani, że warstwa zawierająca lęgi rozciąga się znacznie dalej poza obecny obszar prac, co w pełni uzasadnia prognozy dotyczące tysięcy jaj ukrytych pod ziemią.

Wiek odnalezionych skamielin szacowany jest na około 72 miliony lat, co precyzyjnie odpowiada epoce późnej kredy. Wyjątkowość tego odkrycia nie ogranicza się jedynie do niespotykanej gęstości lęgów, którą specjaliści określają jako zjawisko rzadko spotykane w skali światowej, ale wynika także z oszałamiającego stanu zachowania samych jaj. W niektórych egzemplarzach udało się zaobserwować nienaruszone struktury wewnętrzne, co otwiera przed badaczami nowe perspektywy w zakresie szczegółowych studiów nad embriologią i procesami tafonomii, choć definitywna obecność samych embrionów wymaga jeszcze potwierdzenia. Zespoły badawcze wysunęły przekonującą hipotezę, według której gwałtowne zalanie dawnej terasy zalewowej, na której znajdowało się gniazdowisko, doprowadziło do szybkiego przykrycia gniazd warstwami mułu i gliny, co zapewniło im naturalną ochronę przez miliony lat.

Wstępne analizy morfologiczne wskazują, że przeważająca część odnalezionych kulistych jaj należała do tytanozaurów – potężnych roślinożerców, którzy dominowali w ówczesnym krajobrazie. Jednakże, biorąc pod uwagę dużą różnorodność kształtów i rozmiarów znalezisk, naukowcy przypuszczają, że w tym samym miejscu gniazdowały również inne gatunki, w tym potencjalni przedstawiciele ankylozaurów oraz mniejszych teropodów. Warto podkreślić, że na tym terytorium już wcześniej odnajdywano szczątki roślinożernego dinozaura Rhabdodon priscus, który zamieszkiwał tereny dzisiejszej Europy około 72–69 milionów lat temu. Badacze biorą pod uwagę także obecność jaj pasujących do opisanego wcześniej wydłużonego typu Prismatoolithus caboti, który jest ściśle kojarzony z troodontydami i datowany na okres kredowy, co jeszcze bardziej podnosi rangę naukową tego miejsca.

Park-Muzeum Dinozaurów w Mèze, uznawany za największą w Europie placówkę o tej tematyce, jest zlokalizowany bezpośrednio na terenie tego niezwykłego stanowiska paleontologicznego. Zostało ono odkryte około trzydziestu lat temu przez dyrektora i kustosza muzeum, Alaina Cabota. Wcześniejsze kampanie badawcze w tym rejonie, zapoczątkowane odkryciem znacznej liczby jaj w marcu 1996 roku, pozwoliły sklasyfikować ten obiekt jako trzeci pod względem znaczenia na świecie, zaraz po słynnych znaleziskach z pustyni Gobi oraz stanu Montana. Zaplanowana na kolejne lata kontynuacja prac wykopaliskowych potwierdza długofalowy potencjał naukowy tej lokalizacji. Miejsce to bez wątpienia stanie się kluczowym punktem odniesienia dla badaczy zajmujących się rekonstrukcją paleoekologii późnej kredy w południowej części kontynentu europejskiego.