Wsłuchując się we Wszechświat: Utwór o poszukiwaniu sygnałów pozaziemskich, stworzony przez AI

Narzędzia ewoluują, ale intencja pozostaje punktem wyjścia. To od niej wszystko się zaczyna, a później muzyka komponuje się z fragmentów, niczym mapa nieba: pomysł, tekst, dźwięk, kod, platforma, prawo. Tak coraz częściej wygląda rzeczywisty proces twórczy, a niedawny eksperyment przeprowadzony przez Kita Cowinga stanowi doskonałą ilustrację tej zmiany.

Wykorzystując połączenie Grok AI i Suno, Cowing zademonstrował, jak różne narzędzia sztucznej inteligencji mogą współpracować sekwencyjnie – nie rywalizując, lecz wzajemnie się uzupełniając. Najpierw tekst piosenki zatytułowanej Echoes in the Void, poświęconej poszukiwaniu życia pozaziemskiego oraz tematyce SETI i astrobiologii, został wygenerowany przez Grok AI w zaledwie 30 sekund. Pięć zwrotek, refren, cała struktura – wszystko pojawiło się natychmiast, niczym szkic myśli.

Następnie tekst przeszedł do Suno, gdzie został przekształcony w formę muzyczną: melodię, aranżację i wokalną interpretację. Nie jest to już sytuacja, w której „jeden AI robi wszystko”, lecz łańcuch narzędzi, z których każde pełni swoją specyficzną funkcję – niemal jak cyfrowi uczestnicy sesji studyjnej.

Kluczowe jest również to, gdzie eksperyment napotkał trudności. Suno przerwało kompozycję z powodu limitów długości – było to techniczne ograniczenie związane z poziomem usługi. Nawet przy zwiększonych limitach tekstowych system wciąż napotyka bariery przy pracy z dłuższymi formami. Ten moment jest wymowny: wyobraźnia przyspieszyła, ale infrastruktura jeszcze za nią nie nadąża. Muzyka rodzi się szybciej, niż platforma jest w stanie ją pomieścić.

Równolegle branża stara się nadążyć za tym tempem poprzez regulacje. Universal Music Group oraz Splice rozwijają narzędzia AI z udziałem artystów i z poszanowaniem własności intelektualnej. Z kolei Warner Music Group ustala nowe zasady współpracy z Suno: od teraz jasno określono, że utwory stworzone na darmowych kontach nie mogą być wykorzystywane komercyjnie, nawet jeśli subskrypcja zostanie wykupiona później.

To już nie jest eksperyment dla samego eksperymentu, ale proces kształtowania nowej ekosystemu, w którym:

• artyści będą mogli wyrazić zgodę (opt-in) na wykorzystanie swoich stylów;
• AI stanie się wykonawcą intencji, a nie jej właścicielem;
• pytanie „czy wolno?” będzie coraz częściej towarzyszyć pytaniu „jak dokładnie to zrobić?”.

Eksperyment Kita Cowinga nie dotyczy zastąpienia muzyka. Chodzi w nim o przyspieszone myślenie, o to, jak pomysł przechodzi drogę od zamysłu do dźwięku niemal bez tarcia – by natychmiast natrafić na ramy prawne i techniczne.

Co to wnosi do brzmienia planety?

Dodaje to jasności obecnej chwili. Muzyka nie powstaje już w ramach jednego narzędzia – komponuje się niczym konstelacja: pomysł, tekst, dźwięk, kod, prawo. Doświadczenie Cowinga ukazuje nie tyle „zastąpienie człowieka”, ile radykalne przyspieszenie jego wyobraźni, gdzie AI staje się przedłużeniem woli, a nie jej substytutem. I właśnie tu pojawia się nowy punkt napięcia: tempo kreacji wyprzedza ramy prawne i techniczne. Planeta brzmi szybciej – i teraz musi nauczyć się słyszeć siebie w sposób odpowiedzialny.