Sieć obiegł niezwykły obiekt artystyczny: kultowa kurtka Levi’s Type III, która na pierwszy rzut oka wygląda jak prawdziwa, lecz przy bliższym poznaniu okazuje się nie ubraniem w tradycyjnym sensie, a misterną strukturą utkaną z tysięcy nici. Złudzenie optyczne powstało dzięki niezwykłej precyzji wykonania i dbałości o detale. Zamiast tkaniny w pracy tej wykorzystano wyłącznie przeplatane nici, które zachowują formę dzięki złożonemu systemowi ściegów, splątań i haftu. Z ich pomocą odtworzono kształt, kolor, oryginalne przeszycia, a nawet metkę i guziki. To dzieło 23-letniego japońskiego artysty Wakumi Kanno, znanego w mediach społecznościowych pod pseudonimem @wakumiiii.
Kanno studiuje na wydziale sztuki intermediów na Tokijskim Uniwersytecie Sztuki. W kwietniu 2026 roku w biscuit gallery odbyła się jego pierwsza wystawa indywidualna zatytułowana „Trace” („Kihai”), poświęcona tematyce śladów i wspomnień ukrytych w przedmiotach codziennego użytku.
Kanno od zawsze pociągała haptyczność powolnych procesów rzemieślniczych oraz możliwość tworzenia czegoś materialnego i trwałego. „Odtwarzam wspomnienia, które nigdy nie zostały spisane” – mówi artysta. Łączy on żmudny, niemal medytacyjny proces ręczny z kulturą szybkiej konsumpcji, tworząc obiekty będące niczym duchy dawno wyrzuconych jednorazówek lub ich prototypy, w których każda nić stanowi wibrację myśli twórcy splecioną z pragnieniami i oczekiwaniami właściciela. W świecie, w którym przedmioty są produkowane, kupowane i wyrzucane w zawrotnym tempie, artysta proponuje zatrzymać się i spojrzeć na codzienność z innej perspektywy. W swoich pracach często sięga po to, co zazwyczaj uznajemy za śmieci – opakowania, papierki czy plastikowe butelki – nadając im zupełnie nową rangę i zmieniając je w złożone, kruche oraz pracochłonne konstrukcje z nici.
Wybór kurtki Levi’s Type III również wydaje się symboliczny. Jest to jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów w historii mody codziennej, przedmiot o silnym kodzie kulturowym, nierozerwalnie związany z odzieżą roboczą, modą masową oraz amerykańską mitologią wizualną. Pozbawiając kurtkę jej pierwotnego materiału, Wakumi nie niszczy jej wizerunku, lecz wręcz przeciwnie – obnaża go. Pokazuje on, jak silna potrafi być sama forma i jak bardzo postrzeganie zwykłych rzeczy zależy od naszej percepcji. Widzowie dostrzegli w tym dziele nie tylko imponujący popis rzemiosła, ale też swoisty symbol „craftu” – sztuki, w której od wyniku ważniejszy jest sam proces tworzenia. W dobie automatyzacji, cyfrowego pośpiechu i wizualnej nadprodukcji, taka praca staje się niemal sposobem na inne przeżywanie życia. To właśnie w tym aspekcie drzemie prawdopodobnie największa siła projektu Wakumi Kanno.
