Model Selekcji i Łączenia Kulkarniego Kwestionuje Podstawy Fizyki Relatywistycznej i Kwantowej

Niezależny badacz oraz Dyrektor Generalny IDrive Inc., Raghu Kulkarni, zaprezentował w Los Angeles 14 stycznia 2026 roku Model Selekcji i Łączenia (SSM). Ten paradygmat sugeruje, że czasoprzestrzeń nie jest gładką, ciągłą strukturą, lecz jest konstruowana z dyskretnych jednostek informacji kwantowej, określanych mianem wokseli, które efektywnie „zszywają” rzeczywistość. Kulkarni, CEO kalifornijskiego lidera w dziedzinie przechowywania danych w chmurze, IDrive Inc., specjalizującego się w geometrii dyskretnej i teorii informacji kwantowej, przedstawił SSM jako próbę ujednolicenia Ogólnej Teorii Względności z mechaniką kwantową.

Proponowany przez Kulkarniego model stanowi wyzwanie dla postawy Alberta Einsteina, który utrzymywał, że natura nie rzuca kostką, sugerując, że rzeczywistość opiera się na losowości. W kontrze do tego, SSM zakłada, że w stanie przedgeometrycznym próżnia aktywnie przetwarza fluktuacje kwantowe za pomocą mechanizmu nazwanego „Steady-State Informational Miner”, co prowadzi do wzrostu kosmicznej struktury. Objętość czasoprzestrzeni jest w tym ujęciu holograficzną manifestacją efektywnej entropii splątania, generowanej w miarę jak „Operator Łączący” wiąże ze sobą informacje. SSM radykalnie odchodzi od gładkiego obrazu czasoprzestrzeni znanego z Ogólnej Teorii Względności, twierdząc, że jest to iluzja widoczna jedynie w skali makroskopowej, wyłaniająca się z dyskretnej kosmicznej siatki.

Model ten proponuje geometryczne rozwiązanie dla napięcia kosmologicznego znanego jako Napięcie Hubble’a, przypisując je Ciśnieniu Kratowemu (Lattice Pressure), które powstaje, gdy ta siatka osiąga swój limit upakowania. Limit ten jest identyfikowany z Liczbą Styczności (Kissing Number) wynoszącą 12, liczbą znaną z klasycznych problemów geometrycznych dotyczących pakowania sfer. Kulkarni twierdzi, że to ciśnienie skutkuje obserwowanym w danych z 2026 roku 8,3% wzrostem tempa ekspansji. Ponadto, struktura geometryczna siatki 3D w SSM pozwala na wyprowadzenie empirycznie obserwowanej proporcji materii ciemnej do barionów wynoszącej 5:1, gdzie materia ciemna jest atrybuowana energii uwięzionej w pięciu osiach przestrzennych.

W odniesieniu do czarnych dziur, SSM proponuje mechanizm „Rozplątywania Objętości” (Bulk Un-Stitching) jako alternatywę dla promieniowania Hawkinga w kwestii rozdzielczości informacji. Ta koncepcja implikuje fizyczne usunięcie informacji z wnętrza czarnej dziury, co prowadzi do Przyspieszonej Ewaporacji. Ma to być powodem, dla którego teleskop BlackCAT agencji NASA nie zarejestrował w 2026 roku „Pierwotnych Czarnych Dziur”. Kulkarni podkreśla, że SSM transformuje postrzeganie przestrzeni z pustej sceny w dynamiczną, emergentną strukturę informacji kwantowej, a jego ramy teoretyczne są poparte trzema technicznymi preprintami.

W kontekście bieżących badań nad Napięciem Hubble’a, gdzie niezależne pomiary, jak te z DESI, potwierdzają rozbieżności w wartościach stałej Hubble’a H0, propozycja geometrycznego rozwiązania jest istotna dla przyszłości modelu ΛCDM. Woksele, jako dyskretne elementy przestrzeni i czasu, znajdują zastosowanie także w informatyce, gdzie warstwy wokselowe pozwalają na wizualizację czasu jako czwartego wymiaru (x, y, z, t). Teoria ta, choć ambitna i rzucająca wyzwanie fundamentalnym koncepcjom fizyki, wymaga dogłębnej weryfikacji przez środowisko naukowe, zwłaszcza w świetle jej konkretnych, mierzalnych przewidywań dotyczących kosmicznej ekspansji.