Obfite opady deszczu zmieniają wulkaniczny krajobraz Wysp Kanaryjskich w zieloną oazę

Zazwyczaj surowy, niemal księżycowy krajobraz Lanzarote przeszedł w ostatnim czasie spektakularną metamorfozę ekologiczną, pokrywając się warstwą intensywnej, szmaragdowej zieleni. Ta gwałtowna regeneracja roślinności na szeroką skalę jest bezpośrednim następstwem wyjątkowo wysokich sum opadów, jakie odnotowano w całym archipelagu Wysp Kanaryjskich w drugiej połowie 2025 roku oraz na początku sezonu zimowego 2026 roku. Zjawisko to przyciąga uwagę nie tylko mieszkańców, ale i badaczy środowiska, obserwujących rzadki moment, w którym wulkaniczna ziemia tętni życiem.

Dane satelitarne dostarczone przez Copernicus, program obserwacji Ziemi Unii Europejskiej, jednoznacznie potwierdziły masowe zazielenienie terenów Lanzarote oraz Fuerteventury po rekordowych ulewach, których kulminacja nastąpiła pod koniec stycznia 2026 roku. Eksperci meteorologiczni wskazują, że za ten trwały, nasycony wilgocią wzorzec pogodowy odpowiada nietypowo pofalowany polarny prąd strumieniowy. Taka konfiguracja atmosferyczna spowolniła i zakłóciła standardowy, prostoliniowy bieg prądu, co doprowadziło do powstania układów blokady pogodowej, które skierowały nad region częste i potężne systemy burzowe znad Atlantyku.

Intensywność opadów w tym konkretnym okresie stanowi jaskrawy kontrast wobec historycznych danych klimatycznych dla Lanzarote. Wyspa ta zazwyczaj charakteryzuje się skąpymi opadami, które występują średnio jedynie przez 16 dni w roku, a ich łączna roczna suma często nie przekracza 150 milimetrów. Dla porównania, tylko w grudniu 2025 roku odnotowano 53,7 milimetra deszczu, co niemal zrównało się z wynikiem za cały rok 2024, kiedy to spadło łącznie 56,4 milimetra wody. Co więcej, styczeń 2026 roku został oficjalnie uznany za najbardziej deszczowy styczeń w Hiszpanii od 25 lat, przyczyniając się również do wystąpienia powodzi na Półwyspie Iberyjskim.

Ekologiczne i gospodarcze korzyści płynące z tych obfitych deszczów są niezwykle istotne, szczególnie dla unikalnych systemów rolniczych Lanzarote. Rolnicy na wyspie od pokoleń stosują metodę uprawy w popiele wulkanicznym, znaną lokalnie jako enarenado, która ma na celu maksymalną konserwację wilgoci w glebie. Głębokie nasączenie podłoża gwarantuje obecnie znaczne zasoby wolnej wody, co historycznie przekłada się na wyjątkowo obfite zbiory winogron, stanowiących fundament wyspiarskiego przemysłu winiarskiego. Przemiana zazwyczaj stonowanej, rdzawo-czarnej kolorystyki wysp w wibrującą zieleń może również stymulować sektor turystyczny, gdyż wilgotne lata często owocują spektakularnymi dywanami dzikich kwiatów.

Opisana sytuacja atmosferyczna była częścią szerszego trendu klimatycznego obserwowanego w całej Europie, która w styczniu 2026 roku zmagała się z warunkami znacznie wilgotniejszymi niż przeciętnie. Chociaż główne jądro prądu strumieniowego pozostawało na północ od Wysp Kanaryjskich, jego pośrednie oddziaływanie skutecznie spychało układy niżowe w stronę tego regionu. Stoi to w wyraźnej sprzeczności z wcześniejszymi prognozami z grudnia 2025 roku, które sugerowały nadejście bardziej stabilnej i suchej aury. Choć w przeszłości wyspy bywały świadkami intensywnych zjawisk pogodowych, obecny stopień nasycenia wulkanicznych gleb wodą stawia pytania o długofalowe skutki środowiskowe, mimo doskonałych właściwości retencyjnych warstwy „rofe”.

Warto zauważyć, że tak gwałtowna zmiana ekosystemu na wyspach o charakterze pustynnym jest zjawiskiem cyklicznym, lecz rzadko przybierającym taką skalę. Mieszkańcy i turyści mają obecnie unikalną okazję podziwiać krajobrazy, które zazwyczaj kojarzą się z północną Europą, a nie z archipelagiem położonym u wybrzeży Afryki. Dalsze monitorowanie stanu roślinności i poziomu wód gruntowych pozwoli ocenić, jak długo ten niezwykły efekt „zielonej wyspy” utrzyma się w obliczu nadchodzących cieplejszych miesięcy wiosennych.