Biomimetyczna komunikacja akustyczna z wykorzystaniem sztucznej inteligencji i wokalizacji fałszywych orek

W ostatnich latach naukowcy intensywnie rozwijają dziedzinę ukrytej komunikacji podwodnej. Jest to obszar, w którym transmisja danych odbywa się nie wbrew warunkom panującym w oceanie, lecz wewnątrz jego naturalnego brzmienia. Wykorzystując zaawansowane metody uczenia maszynowego, badacze zdołali wygenerować sygnały, które nie zakłócają środowiska morskiego, lecz wtopione są w jego tło, naśladując wokalizacje ssaków morskich.

Sedno sprawy nie leży w sile ani głośności sygnału. Kluczowe jest podobieństwo, precyzyjne dostrojenie i zdolność technologii do „mówienia tak, jak mówi sama natura”.

Kiedy sztuczna inteligencja uczy się od życia

Obecne prace koncentrują się na tworzeniu gwizdów o wysokim stopniu realizmu, przypominających te wydawane przez Pseudorca crassidens, czyli fałszywe orki. Za pomocą modeli generatywnych, takich jak WhistleGAN, sztuczna inteligencja tworzy nowe formy dźwiękowe, nie powielając istniejących wzorców, lecz kontynuując żywy język oceanu.

Integracja konwolucyjnych sieci neuronowych (CNN) z sieciami generatywnymi (GAN) umożliwia osiągnięcie kilku kluczowych celów:

• Zapewnienie stabilności przesyłanego sygnału.
• Wbudowanie informacji w taki sposób, aby pozostała ona niezauważalna dla przypadkowych odbiorców.
• Przede wszystkim – nienaruszanie akustycznej równowagi panującej w danym środowisku.

W tym kontekście istotne jest, że im dokładniejsze naśladownictwo, tym mniejsza ingerencja. Technologia przestaje być szumem, a staje się integralną częścią tła akustycznego.

Biomimikra jako etyka, a nie tylko kamuflaż

W przeciwieństwie do tradycyjnych metod komunikacji ukrytej, które polegają na tłumieniu mocy sygnału w celu jego zamaskowania, podejście biomimetyczne idzie inną drogą. Polega ono na uczynieniu samego sygnału symetrycznym względem naturalnego brzmienia oceanu, tak aby każdy zewnętrzny obserwator odebrał go jako element krajobrazu przyrodniczego.

WhistleGAN generuje za każdym razem unikalne gwizdy, eliminując powtarzalność. Zastosowanie filtrów melowych redukuje obciążenie obliczeniowe, jednocześnie utrzymując wysoką wierność sygnału. Testy oceny percepcji (MOS) wykazują, że sztucznie wytworzone sygnały są niemal nieodróżnialne od autentycznych.

Jednak za tymi danymi kryje się coś więcej niż tylko inżynieryjny sukces – to kwestia intencji, która kieruje tym rozwojem.

Historia przypomina nam o wyborze

Już w okresie Zimnej Wojny podejmowano próby maskowania sygnałów wojskowych poprzez upodabnianie ich do odgłosów wydawanych przez wieloryby. Dziś technologie poszły znacznie do przodu: AI potrafi tworzyć dźwięk od podstaw, a nie tylko bazować na nagraniach archiwalnych. Co ciekawe, te same metody są równolegle wykorzystywane do ochrony ssaków morskich – na przykład w projektach monitorowania, gdzie AI rozpoznaje wezwania gatunków zagrożonych z dokładnością sięgającą 96%.

Mamy do czynienia z tą samą technologią, ale stosowaną w dwóch różnych kierunkach. Wektor działania jest diametralnie różny.

Co jest tu naprawdę istotne

Ocean to nie tylko przestrzeń do przesyłania danych. To żywe, akustyczne uniwersum, w którym dźwięk pełni funkcję komunikacji, orientacji i zapamiętywania.

Dlatego kluczowe pytanie nie brzmi: „Jak bardzo sygnał jest ukryty?”

Lecz raczej: „Czy służy on życiu?”

Co to wnosi do brzmienia naszej planety?

Wprowadza to świadomość dokonywanego wyboru. Technologie przestają być neutralne – odzwierciedlają nasze intencje i cele.

Sztuczna inteligencja ma potencjał, by:

• Się maskować,
• Lub dostrajać się do harmonii.

Ocean może być postrzegany jako:

• Obszar eksploatacji,
• Lub partner we współtworzeniu.

To od nas wszystkich – od badaczy, inżynierów, każdego człowieka – zależy, czy rozwój technologiczny stanie się drogą do kontroli, czy też ścieżką współpracy z życiem.

Planeta już do nas przemawia. Pytanie brzmi, jak my wybieramy słuchać!