Derde 'No Kings'-actiegolf overspoelt 50 Amerikaanse staten en 16 landen

Op zaterdag 28 maart 2026 veranderden de Verenigde Staten in het toneel van de derde grootschalige, gecoördineerde protestactie onder het motto «Geen Koningen» (No Kings). Deze demonstraties zijn expliciet gericht tegen de vermeende uitbreiding van de uitvoerende macht en de groeiende autoritaire tendensen die worden waargenomen tijdens de tweede ambtstermijn van president Donald Trump. De organisatoren koesterden de hoop dat dit evenement de boeken in zou gaan als de grootste dag van binnenlands politiek verzet in de Amerikaanse geschiedenis. Deze ambitie is niet ongegrond, aangezien eerdere demonstraties in juni 2025 al meer dan 5 miljoen mensen op de been brachten, gevolgd door een nog grotere actie in oktober 2025 met ongeveer 7 miljoen deelnemers. Volgens de laatste gegevens van de organisatie waren er verspreid over het hele land meer dan 3.000 bijeenkomsten gepland. Sommige schattingen suggereerden zelfs dat de landelijke opkomst de grens van 9 miljoen mensen zou kunnen passeren. De protestgolf beperkte zich niet tot de 50 Amerikaanse staten; in minstens 16 andere landen, waaronder Frankrijk, Italië en Australië, vonden eveneens solidariteitsacties plaats.

Het centrale evenement van deze actiedag vond plaats in de Twin Cities-agglomeratie van Minnesota, bestaande uit Minneapolis en St. Paul. Deelnemers aan de straatmarsen formuleerden daar zeer specifieke bezwaren tegen de koers van de huidige regering. Volgens de betogers is er sprake van een ongekende en gevaarlijke versterking van de presidentiële bevoegdheden, wat zij bestempelen als een duidelijke vorm van democratische achteruitgang. Onder de belangrijkste redenen voor de wijdverspreide onvrede werden de steeds strengere immigratiemaatregelen genoemd, waaronder recente incidenten waarbij federale agenten betrokken waren. Daarnaast uitten de demonstranten hun woede over de gevolgen van de gezamenlijke militair-operatie van de Verenigde Staten en Israël tegen Iran. Deze militaire interventie heeft geleid tot een significante stijging van de brandstofprijzen, wat direct voelbaar is in de portemonnee van de gemiddelde Amerikaan.

De keuze voor Minnesota als het kloppende hart van de nationale protesten was ingegeven door een agressieve immigratiecampagne die aan het begin van 2026 werd gelanceerd. Deze campagne leidde tot een tragisch dieptepunt toen twee Amerikaanse burgers, Renee Good en Alex Pretty, om het leven kwamen tijdens gewelddadige confrontaties met functionarissen van de Immigration and Customs Enforcement (ICE). Deze incidenten fungeerden, in combinatie met de militaire operatie tegen Iran, als krachtige katalysatoren voor de massale mobilisatie van de bevolking. Ook in andere grote steden was de aanwezigheid van prominente figuren opvallend. In New York City namen procureur-generaal Letitia James en de bekende acteur Robert De Niro deel aan de marsen om hun steun te betuigen. Ondertussen trokken in de hoofdstad Washington D.C. dichte drommen demonstranten richting het iconische Lincoln Memorial om hun stem te laten horen.

De organisatorische ruggengraat van de protestbeweging, gevormd door invloedrijke groepen zoals Indivisible en 50501, toonde tijdens deze actiedag een aanzienlijke geografische expansie aan. Leah Greenberg, de medeoprichter van Indivisible, merkte op dat het succes van de beweging niet louter moet worden afgemeten aan de totale aantallen deelnemers. Volgens haar is de werkelijke winst gelegen in de verbreding van de protestbasis naar staten die traditioneel als Republikeins worden beschouwd. Het feit dat er nu ook grootschalige protesten plaatsvinden in staten als Idaho, Wyoming, Montana en Utah, duidt op een verschuiving in het politieke sentiment. Deze ontwikkeling suggereert dat de bezorgdheid over de koers van het land partijlijnen overstijgt en diep geworteld raakt in regio's waar de steun voor de regering voorheen onomstreden leek.

De reactie vanuit het Witte Huis op deze massale uiting van ongenoegen was onvermurwbaar en scherp. Abigail Jackson, de perssecretaris van de regering, karakteriseerde de bijeenkomsten als een product van "linksgefinancierde netwerken" en beweerde dat de acties geen brede steun genieten onder de algemene bevolking. Ze ging zelfs zo ver door de protesten te omschrijven als "therapiesessies" voor ontevreden burgers. Desondanks hield Deirdre Schifeling, de directeur van de ACLU, vol dat de protesten tegen het vermeende machtsmisbruik van president Trump tastbare resultaten opleveren. Volgens haar dwingt de publieke druk de regering regelmatig om bepaalde beleidsvoornemens te herzien of zelfs in te trekken. Al deze gebeurtenissen vinden plaats tegen de achtergrond van de naderende tussentijdse verkiezingen in november 2026, wat de demonstraties een extra lading en politiek gewicht geeft in de strijd om de toekomst van het land.