Paris Hilton overleefde sepsis en een spoedtrombectomie begin 2026

Mediapersoonlijkheid Paris Hilton kreeg begin 2026 te maken met een reeks ernstige gezondheidsproblemen, waarvoor een langdurige ziekenhuisopname en een chirurgische ingreep noodzakelijk waren. In maart 2026 verbleef Hilton 21 dagen in het ziekenhuis om te herstellen van sepsis. Volgens haar eigen verklaring was de sepsis het gevolg van een geperforeerde maagzweer, die naar eigen zeggen werd veroorzaakt door het innemen van sterke medicijnen tegen de griep op een nuchtere maag.

Kort na haar ontslag na de sepsis werd Hilton begin april 2026 opnieuw opgenomen met de diagnose van een massale diepveneuze trombose (DVT) in haar rechterbeen. Medisch onderzoek wees uit dat er sprake was van een volledig afsluitend bloedstolsel, dat zich uitstrekte van haar lies tot aan haar kuitspier. Deze aandoening vereiste een onmiddellijke chirurgische ingreep — een trombectomie — om de gevaarlijke blokkade in het bloedvat te verwijderen.

DVT is een belangrijke risicofactor voor de ontwikkeling van een longembolie, wat een directe bedreiging vormt voor het leven. Paris uitte haar opluchting dat het stolsel werd verwijderd voordat het naar het longsysteem of het hart kon migreren. Na de succesvolle operatie begon de 48-jarige blogger, die haar carrière in de roddelpers begon na de lancering van haar website in 2004, aan een moeizaam herstel met behulp van een looprek, waarbij ze haar dankbaarheid uitsprak dat ze was gered van een dubbele medische dreiging.

Het geval van sepsis vroeg de aandacht voor de risico's van deze aandoening, vooral in de context van de herziene internationale klinische richtlijnen van de Surviving Sepsis Campaign (SSC) in 2026. Deze bijgewerkte richtlijnen, opgesteld door een groep van 69 experts uit 23 landen, bevatten 129 aanbevelingen en leggen de nadruk op het cruciale tijdstip voor de start van antibiotica — niet later dan één uur na het ontstaan van een shock. Bovendien benadrukken de nieuwe protocollen van 2026 het gebruik van gebalanceerde kristalloïden, zoals Ringerlactaat, voor infusietherapie in plaats van 0,9% NaCl.

De operatie om het stolsel te verwijderen, uitgevoerd door een cardiovasculair chirurg, was gericht op het herstellen van de doorgankelijkheid van de ader. Hoewel het herstel na de trombectomie gepaard ging met hevige pijn, toonde Paris haar vastberadenheid om weer te gaan lopen. Hoewel de behandeling van DVT vaak bestaat uit antistollingsmiddelen, blijft in gevallen van massale occlusie, zoals bij Paris, het chirurgisch verwijderen van de klonter noodzakelijk om catastrofale gevolgen te voorkomen.