Tijd Ontstaat Uit Onomkeerbare Informatie-Imprinting, Nieuw Paradigma in Fundamentele Natuurkunde

De fundamentele aard van de tijd blijft een centraal discussiepunt binnen de theoretische natuurkunde, voornamelijk door de onverenigbaarheid tussen de Algemene Relativiteitstheorie van Albert Einstein en de Quantummechanica. Deze spanning voedt een nieuwe theoretische stroming die stelt dat tijd geen fundamentele eigenschap is, maar een emergent fenomeen dat voortkomt uit het onomkeerbare vastleggen van informatie in het universum. Dit perspectief beschouwt de ruimtetijd zelf als een medium voor informatieopslag, een concept dat aan kracht wint in onderzoekslijnen die zich uitstrekken tot in 2026.

Deze ontwikkeling bouwt voort op de informatie-theorie, oorspronkelijk gevestigd door Claude Shannon in de jaren 1940, waarbij informatie wordt behandeld als een fysieke kwantiteit in plaats van een abstract concept. De nieuwe benadering koppelt de geometrie van de ruimtetijd direct aan kwantumverstrengeling en de accumulatie van interacties. De zwarte-gaten-informatieparadox fungeerde als een belangrijke katalysator voor deze conceptuele verschuiving, waarbij de noodzaak om de fundamentele wetten te verenigen de weg vrijmaakte voor deze informatie-gebaseerde benadering.

Sleutelfiguren in deze theoretische inspanning zijn geassocieerd met vooraanstaande academische instellingen. Florian Neukart van de Universiteit Leiden is betrokken bij het Quantum Memory Matrix-raamwerk, terwijl Natalia Ares van de Universiteit van Oxford en Marcus Huber van de Technische Universiteit Wenen eveneens een rol spelen in dit onderzoeksveld. Paola Verruchi van het Consiglio Nazionale delle Ricerche (CNR) in Italië draagt bij aan de discussie over de fysische realiteit van informatie.

Traditionele opvattingen bieden een gefragmenteerd beeld: de Algemene Relativiteitstheorie ziet tijd als elastisch en intrinsiek verbonden met de ruimte, terwijl de Quantummechanica tijd vaak als een externe, vaste parameter behandelt. De Tweede Wet van de Thermodynamica, via entropie, verklaart de asymmetrie of de 'pijl' van de tijd, maar biedt geen verklaring voor het bestaan van de tijd zelf. De nieuwe conclusie stelt dat de temporele orde direct voortvloeit uit de onomkeerbare afdruk van informatie, een poging om de kloof tussen deze twee pijlers van de moderne fysica te overbruggen.

Deze theoretische verschuiving adresseert het 'probleem van de tijd', een hardnekkige inconsistentie die een verenigde theorie van kwantumzwaartekracht belemmert. Pogingen om relativiteit en kwantummechanica te verzoenen, resulteren vaak in vergelijkingen waarin tijd verdwijnt, wat leidt tot een beschrijving van een 'bevroren' universum. Het voorstel dat zwaartekracht zelf een emergent verschijnsel is, gekoppeld aan de verdeling van informatie, biedt een potentieel verenigend kader dat ook langdurige kosmologische raadsels, zoals de aard van donkere materie, kan helpen verklaren.

Een fundamentele vraag die deze theorie beoogt te beantwoorden, betreft de oorsprong van de lage-entropie-toestand van het universum bij de aanvang. Bovendien werpt het de vraag op of donkere materie inderdaad bestaat uit onzichtbare massa of dat het een manifestatie is van de geaccumuleerde informatieve 'last' binnen de ruimtetijdstructuur. De koppeling tussen de geometrie van de ruimtetijd, kwantumverstrengeling en de verzamelde informatie biedt een krachtig verklarend mechanisme voor de opkomst van de temporele stroom.