Nieuwe waarneming van metalen sfeer in Andinápolis vertoont opvallende gelijkenissen met incident in Buga

In het prille begin van 2026 is de collectieve aandacht van zowel de algemene bevolking als gespecialiseerde ufo-onderzoekers opnieuw gericht op het Colombiaanse departement Valle del Cauca. Op 29 januari 2026 deed zich in de regio Andinápolis een opmerkelijk incident voor dat onmiddellijk herinneringen opriep aan een soortgelijk fenomeen van precies een jaar eerder. Getuigen ter plaatse slaagden erin om opmerkelijke videobeelden vast te leggen van een glanzend, metalen object dat op een kalme maar doelgerichte wijze naar de hemel steeg tijdens werkzaamheden waarbij bomen werden gekapt. Deze nieuwe waarneming leidde onvermijdelijk tot directe vergelijkingen met de inmiddels beroemde «Sfeer van Buga», een incident dat de gemoederen in maart 2025 flink bezighield.

Na een periode van aanvankelijk langzame stijging, waarbij het object bijna stil leek te hangen, zou het volgens ooggetuigenverslagen plotseling een enorme versnelling hebben ingezet. Het object verdween vervolgens met hoge snelheid achter de verre boomgrens, een gebeurtenis die in februari 2026 het middelpunt werd van verhitte discussies in de regio. Hoewel de documentatie van het incident in Andinápolis op dit moment minder gedetailleerd is dan die van zijn voorganger, vertoont het object identieke visuele eigenschappen die de interesse in anomale verschijnselen in dit deel van Colombia verder aanwakkeren. De oorspronkelijke sfeer van Buga, die in maart 2025 werd waargenomen, voerde complexe zigzagbewegingen uit voordat het uiteindelijk in een open veld landde. Ter ere van de enorme impact die dit voorval had op de lokale gemeenschap, werd er in 2026 in de stad Buga een monument onthuld, wat de blijvende culturele betekenis van het fenomeen onderstreept.

De diepgaande wetenschappelijke analyse van de sfeer van Buga werd toevertrouwd aan een team van gerenommeerde experts van de Nationale Autonome Universiteit van Mexico (UNAM). Onder de deskundigen bevond zich de ervaren ingenieur Rodolfo Garrido, die hielp bij het vaststellen van de unieke structurele kenmerken van het object. Uit het onderzoek bleek dat de sfeer niet uit één enkel stuk metaal bestond, maar was opgebouwd uit drie afzonderlijke metalen lagen die een centrale kern beschermden. Deze kern vertoonde een verbluffende gelijkenis met een moderne microchip en werd geflankeerd door precies achttien kleine microsferen. Bovendien onthulde de analyse de aanwezigheid van uiterst dunne optische vezels, vervaardigd uit een combinatie van silicaat, zink en zuurstof. Voor degenen die geloven in een buitenaardse oorsprong, vormen deze elementen een onomstotelijk bewijs van een technologisch vernuft dat de huidige menselijke capaciteiten mogelijk te boven gaat.

Ingenieur Garrido speculeerde in zijn rapportages dat het object in staat zou kunnen zijn om een autonoom elektromagnetisch veld te genereren. Een dergelijke eigenschap zou een wetenschappelijke basis kunnen bieden voor het vermogen van de sfeer om te zweven en te manoeuvreren zonder zichtbare voortstuwingsmiddelen. Aan de andere kant van het spectrum blijven sceptici echter vasthouden aan meer aardse verklaringen voor beide waarnemingen. Zij suggereren dat het zou kunnen gaan om geavanceerde militaire drones of experimentele meteorologische instrumenten die onder specifieke atmosferische omstandigheden een ongewoon uiterlijk aannemen. Op 10 februari 2026 hadden de officiële Colombiaanse autoriteiten nog steeds geen formeel standpunt ingenomen over de recente beelden uit Andinápolis, waardoor de ware aard en samenstelling van het object vooralsnog in nevelen gehuld blijven.

De opkomst van de nieuwe videobeelden in februari 2026, die een bijna identiek object tonen als dat van maart 2025, versterkt de aanhoudende fascinatie voor ufo-verschijnselen in heel Latijns-Amerika. De bevindingen van de UNAM, in het bijzonder de ontdekking van de glasvezelachtige bedrading die in staat lijkt om signalen te ontvangen en te verzenden, blijven een centraal punt in de voortdurende debatten tussen wetenschappers en enthousiastelingen. Voorstanders van de theorie van niet-menselijke makelij wijzen op het totale gebrek aan lasnaden of andere menselijke productiekenmerken in de structuur van de sfeer. Tegenstanders werpen echter tegen dat het object een uiterst geraffineerd, maar niettemin menselijk artefact zou kunnen zijn, bedoeld voor spionage of atmosferisch onderzoek.