Zoutmijn Nemocón Dient als Authentieke Locatie voor Hollywoodfilm 'The 33'

De Zoutmijn van Nemocón, een historische ondergrondse locatie nabij Bogotá, Colombia, heeft zich geprofileerd als een aantrekkelijke bestemming voor zowel toeristen als grootschalige audiovisuele producties. Deze mijn, met een geschiedenis die meer dan vijfhonderd jaar teruggaat, werd specifiek gekozen als filmlocatie voor de Hollywoodproductie The 33. De film, waarin onder andere Antonio Banderas en Mario Casas speelden, verbeeldde het beproevende drama van de Chileense mijnwerkers die in 2010 vast kwamen te zitten. De regisseur van de film, Patricia Riggen, koos de Colombiaanse mijn vanwege de authentieke sfeer van opsluiting en spanning die de locatie bood.

De opnames voor The 33 vonden plaats tussen eind 2013 en begin 2014. De mijn, gelegen in de provincie Sabana Centro, is een belangrijk toeristisch icoon van Cundinamarca en wordt vaak in één adem genoemd met nabijgelegen natuurlijke bezienswaardigheden zoals de Checua-woestijn. De locatie, die zich naar verluidt op ongeveer anderhalf uur rijden van Bogotá bevindt, is anno 2026 opengesteld voor het publiek. Bezoekers kunnen rondleidingen volgen die hen tot tachtig meter onder het aardoppervlak brengen, waarbij de handtekening van acteur Antonio Banderas nog steeds zichtbaar zou zijn in de mijnschachten.

Tijdens de afdaling verkennen bezoekers diverse galerijen die de geschiedenis van de mijnbouw, het toerisme en de cinema belichten. Opvallende kenmerken zijn de Espejos de Salmuera (Pekelspiegels), oude tanks die vroeger werden gebruikt voor het oplossen van zoutgesteente en nu een indrukwekkend optisch effect creëren. Andere significante attracties zijn het Corazón de Nemocón (Hart van Nemocón), mogelijk 's werelds grootste hartvormige zoutkristal, en de meer dan tachtig jaar oude Cascada de Sal (Zoutwaterval). Verder is er een replica van de Fénix 2-capsule tentoongesteld, het voertuig dat cruciaal was bij de daadwerkelijke redding van de Chileense mijnwerkers in 2010.

De winning van zout in de regio, die zijn oorsprong vindt bij de Chibcha-bevolking, werd formeel geëxploiteerd van 1815 tot 1968, met een geschatte opbrengst van acht miljoen ton zout. De architectonische leiding voor de restauratie van de mijn was in handen van de Bogotanese architect Roswell Garavito, die ook de Zoutkathedraal van Zipaquirá ontwierp. De herstelwerkzaamheden kostten circa 1.400 miljoen pesos, gefinancierd door onder andere het Ministerie van Handel en de Gouverneur van Cundinamarca. De Nemocón-mijn, met 1600 meter aan tunnels, biedt een geologisch inzicht in de zoutwinning die begon toen de regio nog onder de oceaan lag.

De diepte en structuur van de mijn, inclusief een kapelruimte met een wereldbol en een kamer met stalactieten en stalagmieten die slechts één centimeter per jaar groeien, verrijken de bezoekerservaring. Hoewel de nabijgelegen Zoutkathedraal van Zipaquirá ook een belangrijke trekpleister is, wordt de mijn van Nemocón door sommigen als kleinschaliger en authentieker ervaren, met een focus op de vernaculaire architectuur die het traditionele ondergrondse werk weerspiegelt. De lokale gemeenschap van Nemocón, gelegen in een gebied met een gemiddelde jaartemperatuur van 12,8 °C, koestert deze locatie als een cultureel, historisch, wetenschappelijk en toeristisch centrum.