Twee vlammen, één ritme: De revolutionaire opening van Milano–Cortina 2026

De ceremoniële opening van de XXV Olympische Winterspelen Milano–Cortina 2026 vond plaats op 6 februari en zette direct de toon voor een evenement dat kan worden omschreven als een grootschalig cultureel en ruimtelijk experiment. De avond stond volledig in het teken van muziek, diepe symboliek en een ongekende mate van decentralisatie, wat de kern vormde van deze historische bijeenkomst.

Een van de absolute hoogtepunten van de avond was de aanwezigheid van wereldwijde muziekiconen. De legendarische Italiaanse tenor Andrea Bocelli en de Amerikaanse superster Mariah Carey verzorgden optredens die het publiek in vervoering brachten. Carey presenteerde een indrukwekkende medley, waarin een speciaal aangepaste versie van de klassieker Volare (Nel Blu Dipinto di Blu) naadloos overging in haar eigen inspirerende nummer Nothing Is Impossible. Deze muzikale keuze benadrukte de dialoog tussen verschillende tijdperken en culturen, variërend van het rijke Italiaanse muzikale erfgoed tot de moderne popcultuur.

De gehele ceremonie werd geleid door het krachtige motto Armonia (Harmonie). Dit thema diende als een krachtig symbool voor de samensmelting van uiteenlopende elementen: van geografie en kunst tot de wereld van sport en geavanceerde technologie.

Vanwege het innovatieve en geografisch verspreide karakter van deze Spelen – de meest gedecentraliseerde in de geschiedenis van de Winterolympiade – vond de ceremonie gelijktijdig plaats op vier verschillende locaties: Milaan, Cortina d’Ampezzo, Livigno en Predazzo. Het kloppende hart van het evenement bevond zich echter in het San Siro-stadion in Milaan, waar circa 60.000 toeschouwers getuige waren van het spektakel.

Het absolute hoogtepunt van de avond was een historisch moment: het gelijktijdig ontsteken van twee olympische vlammen. De ene vuurschaal bevond zich in Milaan bij de Arco della Pace (Vredesboog), terwijl de andere vlam werd aangestoken op de Piazza Dibona in Cortina d’Ampezzo. Deze kinetische kunstwerken, ontwikkeld in samenwerking met het bedrijf Fincantieri, zijn geïnspireerd op de complexe knoopornamenten van Leonardo da Vinci en symboliseren de verbinding tussen natuur, beweging en het menselijk vernuft.

Terwijl de show in San Siro voortduurde, vond de traditionele Parade der Naties plaats. Atleten van 92 nationale olympische comités trokken voorbij, wat de enorme omvang en de diversiteit van de wereldwijde olympische gemeenschap nogmaals onderstreepte.

De productie van de ceremonie was in handen van Balich Wonder Studio, onder de creatieve leiding van Marco Balich. Het resultaat was een eerbetoon aan de Italiaanse identiteit – van de grandeur van de opera tot de verfijning van de mode – en fungeerde tegelijkertijd als een manifest voor onderlinge verbondenheid. Door de atleten door meerdere steden te laten trekken, wilden de organisatoren de lokale gemeenschappen actief betrekken bij de olympische ervaring.

De eer om de vlam als laatste te dragen was weggelegd voor iconen uit de Italiaanse sportgeschiedenis: Alberto Tomba, Deborah Compagnoni en Sofia Goggia. Zij ontstaken de schalen na een indrukwekkende tocht van de olympische vlam die 63 dagen lang door heel Italië was gereisd.

Wat heeft dit evenement toegevoegd aan de wereldwijde beleving? De twee vlammen die synchroon brandden en de vier steden die verbonden waren door één enkel script, transformeerden Italië in een levende partituur. Elke regio was hierbij geen simpel decorstuk, maar een volwaardige stem in het geheel.

De muziek fungeerde in dit scenario niet louter als decoratie, maar als een essentieel middel om verschillende geografische punten samen te brengen in één ritme. Het was alsof de planeet zelf voor een kort moment een gezamenlijk lied zong, waarbij grenzen vervaagden door de kracht van sport en cultuur.