Tajemnica sygnału „Wow!”: Nowe badania wskazują na pochodzenie astrofizyczne

Sygnał „Wow!”, potężna transmisja radiowa wykryta w sierpniu 1977 roku, nadal fascynuje naukowców. Chociaż przez dekady był postrzegany jako jeden z najbardziej obiecujących potencjalnych dowodów na istnienie pozaziemskiej inteligencji, najnowsze badania sugerują, że jego źródło może być znacznie bardziej przyziemne – leżeć w zjawiskach astrofizycznych.

Sygnał został zarejestrowany 15 sierpnia 1977 roku przez teleskop radiowy Big Ear na Uniwersytecie Stanowym Ohio. Astronom Jerry R. Ehman, przeglądając dane, był tak zdumiony jego intensywnością i charakterystyką, że na wydruku komputerowym zaznaczył go słowem „Wow!”. Trwał 72 sekundy i pochodził z kierunku konstelacji Strzelca, a jego częstotliwość była bliska linii wodoru (1420 MHz), co było zgodne z przewidywaniami dotyczącymi potencjalnej komunikacji międzygwiezdnej. Nowe analizy, w tym badanie z 2024 roku opublikowane przez astrobiologa Abela Méndeza z Uniwersytetu w Puerto Rico, wskazują na możliwość, że sygnał mógł zostać wygenerowany przez rzadkie zjawisko astrofizyczne. Hipoteza ta zakłada, że silne źródło energii, takie jak rozbłysk z magnetara – gwiazdy neutronowej o niezwykle silnym polu magnetycznym – mogło wzbudzić chmurę zimnego wodoru, powodując jej nagłe rozjaśnienie i emisję wiązki promieniowania przypominającej laser (maser). Dodatkowe wsparcie dla tej teorii pochodzi z analizy danych archiwalnych przeprowadzonych w ramach projektu „Arecibo Wow! II”, opublikowanej w sierpniu 2025 roku. Badacze ponownie przeanalizowali oryginalne dane z projektu SETI Ohio przy użyciu nowoczesnych metod. Wyniki wskazują na dwie konkretne regiony na niebie jako potencjalne źródła sygnału, z precyzyjnie określonymi współrzędnymi. Zmierzone parametry, w tym gęstość strumienia przekraczająca 250 Jy i częstotliwość 1420,726 MHz, sugerują galaktyczne pochodzenie z wyższą prędkością radialną niż wcześniej zakładano. Analiza potwierdza, że małe, zimne chmury wodoru mogą generować wąskopasmowe sygnały podobne do sygnału „Wow!”, co wzmacnia hipotezę o jego astrofizycznym charakterze. Chociaż te nowe badania dostarczają najbardziej precyzyjnych danych dotyczących lokalizacji, intensywności i częstotliwości sygnału „Wow!”, a także silnie sugerują jego naturalne pochodzenie, pełna zagadka wciąż nie została rozwiązana.

Zjawisko to, ze względu na swoją unikalność i brak powtórzeń, pozostaje jednym z najbardziej intrygujących sygnałów w historii poszukiwań pozaziemskiej inteligencji, jednocześnie otwierając nowe perspektywy w zrozumieniu złożonych procesów astrofizycznych we wszechświecie.